Pod Jedynką

Czas odmierzany rzeżuchą

2012-03-04T13:24:00.000+01:00

Tak wyszło.

Działo się i nie działo. Psi temat nie każdemu miły, bo nie każdy jest 'zwierzakowy'. Trochę nie bardzo chciałam przynudzać, tu i tak mało kto zagląda. A było nerwowo. I to nie z powodu ostatniego zabiegu, bo tutaj wszystko kończy się prawidłowo. Szwy wyjęte, w miejscu, gdzie zrastało się typowo, czyli bez problemowo, teraz nawet śladu nie ma. Gdzie był problem, już tkanka ładnie wypełniła to, co wypełnić mała i teraz tylko czekamy, by i to zniknęło i zarosło sierścią. Ale życie nie lubi być miłe, więc wraz z roztopami za oknem doszły problemy stawowe. Pierwszy raz tak demonstracyjnie. Wcześniej i owszem, podawałam zapobiegawczo od pół roku preparat wspomagający. Taka profilaktyka. Wspomagana nieco ostatnio i farmakologią w minimalnym wydaniu. Przed zabiegiem Filona, nie miałam trochę głowy i nie nabyłam preparatu w odpowiednim czasie, gdy się kończył. Jak chciałam kupić, okazało się, że preparat chondroitynowo-glukozaminowy miał 'awarię', tzn produkcja w lutym została cała wycofana (jakiś błąd w produkcji), nie tylko w naszym kraju, ale i w Europie. Jednocześnie, gdy szew był podrażniony i w perspektywie była ewentualność podania sterydu, musieliśmy wycofać czasowo lek p.zapalny. Na to przyszły gwałtowne roztopy i dużo wilgoci w powietrzu. I trach... . Wróciłam z pracy, pies z leżenia wstał i jakoś tak dziwnie chodził. Wróciły emocje sprzed 1,5 roku i durne skojarzenie z problemami neurologicznymi. Co przeżyłam, to moje. Ehhh... Co potrafi stres zrobić z człowiekiem, to już inna historia...

Po dokładnym badaniu, się trochę uspokoiłam. Póki co, neurologicznie w normie. Potknięcia, sztywniejszy chód, itp, to niestety syndromy wieku starszego. Z tym się nie dyskutuje, można wspomagać. Więc wspomagamy. Wróciliśmy do leku, pełnej dawki, na razie. Od dwóch dni mam też już wspomniany preparat. Ha, ale jaki... Ponieważ psiej serii jeszcze nie ma, mam serię dla koni. Na coś się przydała masa Filona. Nie każdy pies mógłby podjąć wyzwanie i spożywać w stężeniu dla... koni wyścigowych. Większa inwestycja kosztowa, na szczęście przekłada się dla nas również na mniejsze porcje leku, co akurat jest dość przydatne. Ogólnie jest lepiej niż w ten nieszczęsny 'ubiegły czwartek'. Mam nadzieję, że wrócimy do większej sprawności, co jest przydatne szczególnie na schodach.

Rzeżucha zjedzona, czas na nową. Hiacynty więdną. Poniżej pożegnalne zdjęcie.

W tym trudniejszym czasie, nie bardzo mogłam się na czymś skupić. Ciemne popołudnia utrudniały też czesanie alpaczej strzyży, a to w sumie działa uspokajająco. Jednak, jak już byłam w stanie za coś chwycić rękami, trochę pofilcowałąm, skręciłam też kolejna, mniejszą porcją przędzy do rozgrzebanego swetra. Jak dziś uda mi się zrobić lepsze zdjęcia, to wstawię. Wczorajsze są jakieś ... rozlazłe, niewyraźne.

Tęskniac za wiosną

2012-02-20T21:30:00.000+01:00

Najpierw bezśnieżnie mroziło, konkretnie, bo temperatura spadała poniżej 20 st C. Później lekko się ociepliło, na tyle, że nawaliło tonę śniegu. Zima w lutym jest zjawiskiem niespotykanym w naszej szerokości geograficznej, wiec naturalnie zaskoczyła drogowców.
Na Górze aniołkom, to chyba totalnie rozregulowały się termostaty, bo skrajnie temperatura z dnia na dzień wzrosła, tony śniegu zaczęły topnieć, a z nieba pokapało.
Nie wiem, jak u Was, u mnie na szczęście niczego nie zalewa, a i topniejący śnieg na szczęście nie zamarza, bo wieje. Wyjątkowo wiatr robi dobrze, bo osusza.

Najlepiej nie wychodzić z domu. Filon, póki co, nie umie korzystać z toalety. Czasami nawet, to bym i oko przymrużyła na nie zamkniętą klapę od wc. ;-) Wyjść więc trzeba. Pomijam już fakt pracy zawodowej w sztywnych ramach 7.00-15.00. Bleee...
Nie ma, jak dobra, gęsta zupa, często rozgrzewająca i rozleniwiająca. Koniecznie treściwa.
Grochowa z duuuuużą ilością majeranku, to jest to !

Ostatnio, w końcu zrobiłam pierwszy raz w życiu zupę cebulową. Miałam na nią chętkę od czasów filmu 'Allo, Allo', czyli... 100 lat odczekałam i gdyby nie nagły impuls na widok stosu cebuli w markecie, to pewnie dłużej bym czekała. A tak, stało się.
Chyba najprościej zrobiona, bo widywałam już trochę przepisów, różnymi udziwnieniami składnikowymi. Od dziecka nie znoszę przysmażonej, zeszklonej cebuli samej w sobie, dlatego po jej wygotowaniu, większość warzywnej treści nie trafiła na talerz. Jednak to, co w nim stało się zupa było bardzo smaczne. Z serem, z grzankami... bardzo rozgrzewające. Sama zupa jednak, mniej treściwa. Osobiście muszę takowa wesprzeć czymś konkretniejszym. ;-) Ale, jako dodatek, fajna sprawa na kolację, czy obiad.

Nie wiem, kiedy ta wiosna w końcu zapuka. W tv już coś słychać, ze roztopy zaczynają podtapiać gospodarstwa, czyli kolejne typowe zjawisko (również typowo zaskakuje !), zwiastujące wiosnę odnotowano. Do ptasich przylotów i odlotów daleko, ale domowa przyroda budzi się do życia. Biała pelargonia, wniesiona w czasie pierwszych przymrozków bardzo ładnie się zaaklimatyzowała i w przeciwieństwie do jej towarzyszki, która wniesiona była dużo wcześniej, nie tylko przeżyła, co wcale nie ucierpiała, nie zrzucała liści, nie żółkła. Po prostu była, a teraz sobie zakwitła. Nie ogarniam, teoretycznie powinna dość szybko paść. Może towarzystwo rozmarynu (w tle) tak ją motywuje ? Tuż obok rozkwitły hiacynty. Moja zasługa w ich uprawie żadna, bo nabyte kiełkujące w sklepie.

Rzeżucha niektórym kojarzy się tylko z Wielkanocą. Mnie niby też, ale przecież tak być nie musi. Rzeżucha=wiosna, więc czas wysiewu !

Po dobie leżenia na wilgotnym ręczniku papierowym nasionka zaczynają budzić się ze snu. ;-)

Się porobiło - cz. 35 Filcowanie

2012-02-19T22:02:00.000+01:00

Jak wcześniej wspominałam, wymuszona przerwa w dzierganiu przyczyniła się do powstania kilku poniźszych filców. Tak naprawdę, to w głowie mam masę pomysłów, ale często przesuwane są na później. Filcowanie jak większość projektów wymaga czasu i pomimo, że w większości robię małe prace, czasochłonność jest konkretna. Często tego nie widać, zwłaszcza przy filcowaniu na sucho. Przy takiej pogodzie, po filcowaniu na mokto dłonie niestety dostają 'po skórze'. Później wchłaniają tonę kremu, ale co tam. ;-)

Najpierw powstały elementy składowe róży na mokro. Po wysuszeniu, w ruch poszła igła i połączyła kawałki w całość. Ma zasadniczy plus, nie więdnie. ;-)

Do wykonania żaby potrzebne było też wcześniejsze podfilcowanie korpusu żaby i oczu. Później formowanie igłą i ... powstała żaba z gatunku Nabiurkowa Spinaczożerna. ;-)

Mały miś i nadąsana owieczka powstały tylko i wyłącznie filcowaniem igłami, czyli na sucho. Na koniec, dodatkowo zostały przycięte wystające, dłuższe włókna czesanki. I to tyle.

Jupiiiiii !

2012-02-16T18:42:00.001+01:00

...!!!!!!

Nie będę stopniować napięcia.
Dzwonili z kliniki weterynaryjnej, są wyniki Filona z histopatologii - jest OK ! :-)))))))))
To badziewie, to był tylko włókniak. Nie ma powodów do niepokojów.

Nawet nie pomyślałam, by mogła być inna diagnoza, ale .... ten huk, to kamień z mego serca. ;-)

Ale nie obyło się bez przygód.

Wróciłam z pracy, wyprowadziłam Filona, zjadł obiad i pobiegłam po zakupy. Wcale się nie spieszyłam, wróciłam i rutynowo chciałam wyjąć telefon z torby. A tam tylko etui. Telefon leży na biurku w pracy. Czy muszę jechać ? Mała analiza sytuacji. Hmm... co mnie rano obudzi ? Sprawdziłam jedyny budzik - ok, dzwoni. Cienko, ale od biedy powinno zadziałać. Do mamy mogę netem posłać SMSa, że telefon w pracy, więc z nerwów, (że nie odbieram), nie zwariuje. Czy sama muszę do kogoś zadzwonić ? - Nie, chyba, że... do klinki Filona, jak się mu coś stanie (albo się popruje, albo połamie - zima nie odpuszcza, ślisko, schody) - teoretycznie może być potrzebny fon. Ale to tylko czarnowidztwo! Niby mogę poczekać do rana, jednak coś mi kazało jechać. No nic, ponownie wskoczyłam w godne do pogody ubranko i na parking. W firmie musiałam przebić się przez drugą portiernię, bo tam o tej porze 'urzęduje' ochrona, później przez dyspozytornie (dobrze, że to firma w ruchu ciągłym) do biurowca i odnaleźć panie zajmujące się powierzchniami płaskimi, by uzyskać klucz do pokoju. Jak tylko wydarłam się w poszukiwaniu owych, zaraz się zameldowała jedna i widząc mnie mów, że pewnie po telefon, bo dzwonił i dzwonił. Zakładałam taką sytuację, bo osobista rodzicielka ma zwyczaj o tej porze się kontaktować. Patrzę w listę nieodebranych połączeń, a tam... klinika Filona !!! Oddzwoniłam. :-)

Wracając do domu, przepuszczałam wszystkich możliwych przechodniów, wpuszczałam autobusy z zatoczek, pana biegnącego do autobusu też przepuściłam stając na jezdni i blokując ruch. ;-)

Ehhhh... jak nie wierzyć w przeczucia i tym podobne zjawiska ?

Aaaa, pierwszy raz zapomniałam telefonu z pracy, żeby było jeszcze 'weselej', został teraz w samochodzie. Przyniosę, jak wyjdę z psem. Już mi się nie chce schodzić na parking.
Czas na kawę i pączka. Pączek dla Filona, kawa dla mnie. :-)

A tu trochę wiosny dla Was, dziękując za otuchę i miłe słowa. Trochę jeszcze pościskajcie kciuki, by się szybko zrosło.

Czarne, nieczarne.

2012-02-15T22:55:00.000+01:00

Już wspominałam, że przędę właśnie czarną strzyże alpaczą. Kolor szczególnie mi się podoba, bo nie jest kruczoczarny. W słońcu nawet brązowo wygląda, ale nie jest brązowa. A to głównie dlatego, że w takim kolorze wyglądam koszmarnie. Zwyczajny upór każe mi mieć luźny, czarny (!) sweter z takiej właśnie przędzy, prosty, rustykalny - poszła wełna już na druty. Nić przędzie się na bieżąco. Mam mały przestój, bo mój główny alpaczy oczyszczacz - mama, trochę 'nie wyrabia' :-).

Zaczęłam od rękawów.

W ramach odprężenia, męczę też czesankę, czyli... filcuję. O tym jednak następnym razem. Doba krótka, a mnie dodatkowo wciągnęła bzdurnawa gierka w necie - udziwaczniony ogródek z równie dziwacznymi nasadzeniami i jakieś kosmicznen misję do spełniania. :-)))

Filon zrasta się powoli, jednak bez sensacji. Gdyby może nie używał tak intensywnie ogona, temat byłby skończony. No, ale... nie byłby sobą. ;-) Plecki dalej golutkie, malutki meszek się pojawia, ale jeszcze daleko, daleko. A na zewnątrz nas przysypało, śniegu prawie po kolana wszędzie. Zima w mieście chwilę tylko jest ładna.

Się porobiło - cz. 34 - recykling, otulacz

2012-02-12T21:21:00.000+01:00

Tym razem włóczka z czasów późnego PRLu, z odzysku, przetworzona na otulacz. Zaskakująco ułożyły się kolory. Ale pewnie wówczas nikt przy produkcji nie zawracał tym sobie głowy. Druty nr 5, początek i koniec na nr 4, wzór ściągaczowy. Pewnie przyda się jeszcze i tej zimy, bo temperatura się co prawda podniosła, ale jeszcze poniżej zera, no i śniegu napadało trochę.

Poniżej zdjęcia wykonanie w skrajnie różnym oświetleniu. :)

Dzień za dniem

2012-02-08T18:48:00.002+01:00

Jak Wy to robicie ?

Patrząc na wpisy na blogach rękodzielniczek przychodzi często do głowy jedna myśl. Właściwie pytanie. Kiedy Wy wszystko robicie ??? :) To nie kwestia organizacji dnia, ale chyba większej ilości godzin wolnych. Nie pracujecie zawodowo ? Czy może macie sposób, jak wydłużyć dobę ? :))) Tak pytam, a nie wiem, czy ktoś odpowie, bo Was tutaj niewiele zagląda.

Od kilku dni mam znowu natłok myśli, a to by prząść, a to by poszyć, a może lepiej coś sfilcować. Pastele też się nieśmiało dopominają, a i kusi kupiona miesiące temu glinka. Kurcze... książka też czeka, bo przed snem raptem kilka stron przeczytam i padam. Chyba przestanę snuć się po Waszych blogach, bo mnie zamęczycie - własnymi myślami. :)

Niedawno wróciłam z kliniki. Byliśmy z Filonem na wizycie kontrolnej. Trochę mokry ten szew i coś mi się nie podobało. Okazało się, ze nie jest źle, jednak ruchliwość ogona niestety jest duża, przez co i drażnienie skóry, jej ruchomość na szwie jest wyjątkowa, więc trochę większą uwagę należy tematowi poświęcić. Mała torebka się w jednym miejscu utworzyła, pod szwem, ale póki co, nie wypełniła się niczym złym. Przepłukano ją i teraz nasza kolej na płukanki. Drażnić też może i sam szew. Dostałam na drogę butle z płynem do przepłukiwań, strzykawki. Od jutra antybiotyk.

A na oknie kwitną sobie grudniki. Nie ma szału, ale zawsze to trochę weselej.

Się porobiło - cz. 33 - szal Annis - wersja ostateczna

2012-02-07T17:39:00.002+01:00

Całość się tak prezentuje.

Kolor nieco inny niż na tych zdjęciach.

Pisałam wstępnie o nim tutaj i trochę o jego blokowaniu w tym poście. Włóczka, to oliwkowa Fonseca. W sumie wyszło mi bardzo mało, jak na taki szal, bo niecałe dwa motki. Nić jest bardzo cienka, bo w 25 g jest 230m. Całość, dziergana na drutach 5, jak zaleca w opisie wzoru, autorka.

Mroźno

2012-02-05T20:39:00.002+01:00

Dziś znowu przymroziło.

Jak zwykle, o wschodzi słońca najzimniej. Temperatura spadła kilka stopni poniżej -20 st C. Odczuwalność niższa, bo trochę wietrznie. Już mnie te mrozy delikatnie mówiąc wnerwiają. Na szczęście u nas nie ma śniegu, bo jeszcze gdyby nas przysypało, to byłoby gorzej. Zwłaszcza z dojazdem.

Samochód stoi pod domem, na razie nie narzekam na akumulator. Ale też upomniał się o swoje, bo przed operacją Filona, dostał nową chłodnicę. Cóż, wydatki chodzą parami, a 4 wydatki na raz (tydzień wcześniej ubezpieczenie samochodu, jak i leczenie kanałowe mej kochanej dolnej szóstki), to przecież dwie pary. W sam raz w temacie zielonej świnki.

Filon czuje się dobrze.
Czasami nadto dobrze, bo go nosi. Powinien być delikatniejszy, bardziej uważny. No ale gdzie tam. Po wczorajszej wizycie mej przyjaciółki, ogłosiłam chwilowy szlaban na wizyty i wszelkie kontakty wymuszające ogonowe obroty, bo jednak jest miejsce pośrodku szwu, u nasady ogona, gdzie skóra nadmiernie napinana trochę nadwyręża się. Lekarz uprzedzał, że w tym miejscu może być problem. Pociekło. Jodynuję. Na razie nie jest gorzej, jedno miejsce na tak długi szew, przy jego zachowaniu, to i tak nie jest źle. A co on z tym ogonem wyprawia przy siadaniu, leżeniu... Szkoda gadać... Aż mnie skręca. Oczywiście wolałabym, by już się osuszyło i nie było niespodzianek.

Ubranko wyjściowe nie jest rewelacyjne, kombinowane przed zabiegiem. Wówczas byłą jeszcze ta zmiana, nie wiedziałam, jak będzie po zabiegu, jak wygolenie, etc, stąd te ratujące sytuację zaszewki. Ale na razie nie podwiewa tyłu i się sprawdza. Może w perspektywie będzie potrzeba zmiany. Na razie zostaje. Wszelkie porządne psie ubranka kończą się przed ogonem, a my potrzebowaliśmy czegoś, co akurat przykryło koniec pleców i nasadę ogona. Niestety, ubranko to recykling i nie było mowy o wykombinowaniu skosów na porządna lamówkę. Pod spodem jest sztuczny misiu, na górze coś polarkowatego z domieszką streczu, bo ciut elastyczne.

Się zorientowałam, że to jeszcze karnawał !

Kompletnie jestem poza tematem, ale przecież to też czas faworków. :-) Odnalazłam przepis Nutinki na faworki (u mnie to się mówi chruściki) takie, jak w przedszkolu, czyli większe i grubsze i nie przekręcane.

Niecała doba po...

2012-02-03T11:58:00.002+01:00

... Jesteśmy w domu.

Filon sprawnie wszedł do samochodu. Do domu, z samochodu, szedł jak przecinak. Piorunem, cały radosny. Wszedł po schodach oglądając się, czy obie z mamą (przyszła do pomocy) idziemy. W mieszkaniu obszedł każdy kąt, a ogon mu szalał. Zjadł lekkie śniadanko, po czym stanął przed kanapą, by położyć mu kocyk i myk... .

Kilka razy wchodził i schodził, teraz chyba w końcu porządnie zasnął. Szew ma jakiś taki ... rzekłabym ozdobny. :-) Jakiś ręczny 'overlock'. Takiego jeszcze nigdy nie widziałam.

Nerwowy dzień

2012-02-02T17:45:00.002+01:00

Filon po operacji.

Sam zabieg (z informacji telefonicznej) przebiegł zgodnie z planem. Jednak godzina operacji ulegała przesunięciu, bo przed nami była suczka z ropomaciczem. Dla mnie koszmar... Wcześniejsza rozmowa z naszym lekarzem niestety dodatkowo zakłóciła mój względny spokój i myśl o 'tylko' kaszaku. Obecny obraz 'tego', nie jest typowym kaszakiem. Przez ostatni tydzień porobiły się dodatkowo jakieś otwory u nasady, z których wypływała nieciekawa zawartość. Oszczędzę szczegółów.

Jest to jakiś guz skórny, czy nowotwór ? Nie wiem, póki co. W sumie kaszak to też nowotwór, jeśli chodzi o terminologię. Więcej się dowiem, jak porozmawiam z lekarzem.

Na tę noc niestety Filon zostanie w klinice. Głównie przez schody do mieszkania. Musi niestety sam wejść na I piętro (właściwie podwyższone, bo garaże pod blokiem, więc wyżej), a to akurat w przypadku opóźnionej w czasie operacji i wybudzenia z narkozy niefajnie, a dwa - wchodzenie po schodach uaktywnia ruch tego miejsca na skórze, które właśnie było cięte. Mogę do niego przyjść i go 'wymiziać' przed snem. Nie praktykują takich odwiedzin, ale nasz lek wet zna mnie już od ... 17 lat i ... trochę nagiął zasady.

Bardzo dziękuję wszystkim za dobre słowa i trzymanie kciuków. Nie puszczajcie ich jeszcze przez jakiś czas. ;-)

Leniwy kot, filcowy kot

2012-02-01T17:17:00.000+01:00

Jakiś czas temu poczyniłam kilka kocich broszek.

Zrobiłam koty, ja nie-kocia. Ale w sumie one mają coś w sobie, że tak bardzo pasują na dekoracje.

Niedawno ktoś zapragnął mieć podobnego, stad siadłam i ... zabijałam myśli nerwowe waląc igłami w czesankę.

Historycznie nieco, czyli moje pierwsze kroki z wrzecionem.

2012-01-30T06:00:00.000+01:00

Zainspirowana postem na Prząśniczce wrzucę swe pierwsze przędze.

Nie mając jeszcze wrzeciona od Kromskich, miałam prowizorkę zrobioną przez kolegę, która niestety nie była dobrze wyważona. Ale co tam, próbowałam kręcić. :) Pierwsza próba była z zółta czesanka, później z czarna. Oczywiście chciałam je połączyć razem. Nie bardzo udało się je skręcić w podwójną przędzę, bo każda z nici była skręcona w innym kierunku. Dopiero później doczytałam, co i jak. :) Od tej pory każdy singiel z założenia kręcę w prawo.

Na poważnie, pierwsza 2 ply, to też była zwykła hiszpanka, 50 gram bodajże. Już na 'kromskim' ! :-)

Później dorwałam 'coś', co bliżej nie wiem, 'czym' jest, ale jest mięciutkie, przyjemne w dotyku i fajnie się przędło. :)

Kolejną czesankę, butelkowego merynosa kupiłam już z myślą o mitenkach. Tu już od początku do końca zaplanowane działanie. Mitenki pokazałam już tutaj, na blogu. Poniżej zdjęcie przędzy jeszcze z czasów przed blogowych.

Przyszedł czas na coś innego. Chciałam uzyskać przędze nieco ozdobną, stąd jedna nić cienka, druga grubsza. Też merynos w kolorze naturalnym. Wspominam o nim tutaj, przy okazji dziergania sweterka.

Kolejne przędze były już 'kręcone' w czasach blogowych i można je znaleźć chronologicznie, jak powstawały, w archiwum bloga.

Zielona świnka

2012-01-29T11:49:00.000+01:00

No nie mogłam odejść, by nie kupić. :-)

Urzekła mnie od razu, jak panie wystawiały w towary do promocji od dnia następnego. Oczywiście mogłam poczekać i przyjść, nabyć za promocyjne 4 złote, no ale jak ją zostawić ?! Było ich kilka, ale tylko jedna zielona. Poszalałam, dałam całe 6,99 i tak zaczęło się swinkooszczędzanie. :-)

A na poważnie.

Przed nami zabieg Filona. We czwartek. Wcześniej badanie krwi. Mam nadzieję, ze ogólne wyniki będą dobre i wycięcie tego koszmarnego kaszaka będzie możliwe, bo teoretycznie jest. Nie wiem która to już 'moja' operacja psa, przechodziłam bardzo podobny zabieg u Hiobe, mamy Filona, też kaszak, już raczej zwłókniony, ale jej nieco mniejszy (tyle, że i ona sama byłą mniejsza, wiec jakieś proporcje zachowane), jednak jej rodził się na przestrzeni miesięcy. Powoli, obserwowaliśmy go na spokojnie, a ta filonowa cholera, wybiła się szybko i wybrzuszyła konkretnie. Ma chęć sama się opróżniać, ale o ile coś odda, o tyle więcej sobie produkuje. ;-( Póki co, muszę wymyślić Filonowi jakieś ubranko, do wyjścia na siusiu. Mrozy zapowiadają konkretne, a Filon na bank też konkretnie będzie wygolony.

Boję się, jak .... ehhh.

Fakir

2012-01-25T21:59:00.000+01:00

... no prawie. ;-)

Nauczona doświadczeniem przy blokowaniu alpaczego szala, szpilki wbijam na ile się da, pod kątem ostrym do podłogi.

Trudno po prostu prostować po Filonie powyginane szpilki. :-)))

Szal Annis - zwiastun

2012-01-22T20:52:00.001+01:00

Wieczorem wczoraj siadłam z drutami i polskim tłumaczeniem. Zaczęłam. Dziś skończyłam. Jednak mam wątpliwość, czy dobrze zrozumiałam finisz szala.

W opisie, przy wykonywaniu rzędów skróconych jest informacja, by powtarzać rzędy 5 i 6 przez 27 razy. Ok. Zrobiłam. Jednak na tym etapie nie zostało mi 185 oczek (plus brzegowe). Do tej ilości oczek na drucie musiałam powtarzać rzędy 5 i 6 więcej razy. Nie sądzę, bym się aż tak pomyliła w liczeniu rzędów.

Na razie nie odcięłam włóczki, więc jest szansa na korektę.

Aaaaa.... rząd gdzie są po dwa nuppy (guzki) przerabiałam ponad godzinę ! :-) A przecież nie robię wolno.

Póki co, przed ukończeniem ostatecznym i blokowaniem. Mam obawy, czy pomimo zastosowania grubszych drutów do nabrania oczek, uda mi się uzyskać tak mocno wyciągnięte ogonki z ażuru.
Więcej informacji technicznych w poście po blokowaniu szala (póki co, muszę rozebrać choinkę, bo brakuje mi miejsca na podłodze :-))) ).

Nic mi nie odpowiada, grrrr...

2012-01-18T14:30:00.000+01:00

No nie mogę się zdecydować jak robić sobie szal.

Próbowałam już niezliczoną ilość wzorów. Jak nigdy. ;-( Chciałabym możliwie dziura na dziurze, ale za diabła nic znaleźć nie mogę. Odłożyłam więc w kąt włóczkę, bo tylko mnie nosi. Nić cienka, więc dziury niby prosto powinny wychodzić (robiłam już z wiśniowej i było ok, ale nie chciałam powtarzać wzoru).

Kiedyś już zauroczyło mnie nieco inne 'coś'. Szukając inspiracji na Ravlery, trafiłam ponownie na ten szal. Ażuru niewiele, ale... bardzo mi się podoba! Na pierwszy rzut oka (a może i na drugi też), dość tajemniczo wygląda w wykonaniu. Szal autorstwa Susanny IC. Darmowy. Opis oczywiście słowny (nie znoszę), chociaż jest schemat (ufff), jednak tajemnicą dla mnie jest to, jak wykonać już tę część gładką, dżersejem tak, by ciągnąc z ażuru, środek szala był szerszy, a brzegi węższe.

Dopatrzyłam się linku do polskiego tłumaczenia na blogu Wombart. Konkretnie tu, czy dokładniej, tutaj. Przeczytałam na szybko i jakoś... hmm.

Muszę siąść z tym na spokojnie i przetrawić.

Może macie jakieś uwagi, rady przed ? ;-)

Jakoś się kręci

2012-01-15T17:19:00.001+01:00

Rok się zaczął dość fajnie, ale co fajne, to wiadomo... musi trzepnąć inne, bo byłoby za dobrze. I tak czekam, by się poukładało, powyjaśniało, etc. I nic, a niepewność jest najgorsza.

Filon ma kaszaka, niby nic wielkiego, bo niegroźne i dla starszych psów charakterystyczne. Matka jego miała, babka, ale to jest jednak nieestetyczne. Utrzymujemy w higienie, antybiotyk miejscowo i póki co, nie chce zabiegu. Cytologia nie wykazuje zmian, typowe komórki, jakie w takim miejscu być powinny. Tłumaczono mi które, jakie zwalczają, ale nie pamiętam nic z tego. Ważne, że nie ma patologii.

Pod koniec roku uprzędłam trochę alpaki czarnej. Co mi się w niej podoba, to fakt, że nie jest to czarna czerń, tylko takie przebłyski jakby brązu. Dziś skręciłam kolejne dwie nici. Obecnie mam 255m (to na zdjęciu) i suszące się kolejne 110m przędzy 2ply.

Zima od wczoraj.

W piątek wieczorem zaczął padać śnieg. Nie sądziłam, że dotrwa do rana, a tu zmyłka i na dodatek dopadało i padało jeszcze przed południem. W sumie dziś w południe, z dachu samochodu zepchnęłam tonę śniegu. Samochód był cały śniegiem obrzucony (czy raczej obwiany, bo dmuchało nieźle), na dachu samym jakieś 10-12 cm śniegu. Słońce wyszło tylko na chwilę.

A mnie się marzy już wiosna.

W sklepach pojawiły się prymulki... Oczywiście, że kupiłam. :-)

A ku pamięci wpisuję sobie orientacyjne proporcje na ciasteczka z miodem. Miałam parcie na coś miodowego. Nie jest to cud-miód, ale proste i przyjemne przekształcenie innych ciastek w miodowe. :-)

Składniki:
ok 35 dag maki
ok 12,5 dag masła/margaryny (połowa kostki)

ok 15 dag miodu
1 jajko
1 łyżeczka kardamonu (niekoniecznie)
0,5 lyzeczki proszku do pieczenia

Wykonanie:

Miód rozpuścić na ogniu z margaryną. Przestudzić. Połączyć z mąką, proszkiem i kardamonem. Na koniec wbić jajko. Ugnieść. Rozwałkować. Ciasto jest plastyczne, nie wymaga zbyt wiele podsypywania przy wykrawaniu ciasteczek. Piec 7-8 minut w temp ok 175 st C (piekłam z termoobiegiem).

Z tej porcji wyszły mi 3 blachy piekarnikowe ciastek.

Początek Roku

2012-01-01T01:26:00.001+01:00

Niech będzie dobrym rokiem dla każdego !

:-)

Koniec roku

2011-12-31T18:47:00.000+01:00

Rok żegnał się słońcem, którego tutaj już długo nie widziałam.

Dobre i to. ;-)

I trochę słodkości na koniec roku, w klimacie jeszcze świątecznym. Kruche ciastka Cranberry Noel, tradycyjnie z serwisu CinCin, tłumaczenie za sprawą Dziuni.
Po spróbowaniu, zaraz po wypieczeniu, jakoś mnie nie ujęły, za to jak już naprawdę ostygły, następnego dnia nabrały właściwego chyba smaku. ;-)

Pozwolę sobie wpisać przepis.

Potrzebujemy:
225 g masła miękkiego
1/2 szklanki cukru
2 łyżki mleka
1 łyżeczka esencji waniliowej lub cukru waniliowego
1/2 łyżeczki soli
2,5 szklanki mąki pszennej
3/4 szklanki suszonej żurawiny (ok. 10-12 dkg)
1/2 szklanki grubo posiekanych pecanów lub orzechów włoskich/laskowych/pistacji
ok. 100 g wiórków kokosowych

Wykonanie:

Utrzeć lub zmiksować cukier z masłem, po czym dodać mleko, wanilię, mąkę i sól. Na koniec dodać podrobione orzechy (robiłam bez) i żurawinę. Podzielić ciasto na dwie części, uformować walki, obtoczyć wiórkami kokosowymi, zawinąć w folię i schłodzić min 2 godziny. Można piec też następnego dnia. Po wyjęciu z chłodzenia, kroić na plasterki 4 mm, piec około 12 minut w temperaturze 200 st C.

Się porobiło. - cz. 33 - po świętach

2011-12-28T21:30:00.000+01:00

Jest po świętach, więc już oficjalnie mogę pokazać dwa dziergadełka - prezenty.

Po pierwsze szal. Zwiastun już pokazywałam miesiąc wcześniej, tutaj. Po blokowaniu, wzór oczywiście bardziej wyraźny. Niestety, zdjęcia wieczorne, z lampą, na płasko, więc efekt średni. Mam obiecane od właścicielki, więc dorzucę, jak tylko dostanę. Wzór wpadł mi w oko na blogu NietylkoSZALenstwo i bardzo dziękuję właścicielce bloga za jego udostępnienie.

W ramach drugiego prezentu, powstały też kolejne mitenki. Tym razem w kolorze idealnie dopasowanym, do prezentowanego wcześniej szala.

Ponieważ wykonywane były bez przymiarek, stąd dla bezpieczeństwa dopasowania, tył zrobiłam ściegiem ściągaczowym podwójnym. Włóczka Angora RAM (40% moher i 60%akryl).

Mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze 'się nosić'. :-)

Jest taki dzień, bardzo ciepły, choć grudniowy...

2011-12-23T22:02:00.001+01:00

Pierniczenie 2011

2011-12-21T21:27:00.002+01:00

W tym roku pierniczyłam później, z innym przepisem, z mniejsza ilością składników. Efekt dobry w smaku, wyglądzie średni, ale jestem zadowolona. Zmiana ciasta z korzyścią i smakową, ale głównie bardziej odpowiadało mi w obróbce, bardziej plastyczne, nie tak męczące, jak uprzednio robione.W sumie 8 blach pierników.

Nie robiłam zdjęc w trakcie obróbki ciasta, późno już było.

Poniżej zdjęcia z glazurowania i już gotowce (nie wszystkie miały swe 5 minut przed obiektywem). Oczywiście lukier z białka i cukru pudru i co zaskakujące pewnie dla większości, ten do elementów wyszedł mi za gęsty. :)

Sernik

2011-12-20T21:51:00.001+01:00

Ku pamięci, bo mi się już po raz kolejny przepis zagubił.

Robiłam na niedzielę, odczarowując tym samym fatum, jakie wisiało nad wiaderkowym twarogiem. Kiedyś kupowało się twaróg z duuuużej kostki, która właściwie była prostopadłościennopodobna. :) Był albo bardziej, albo mniej kwaśny, mieliło się przez maszynkę i finał. A teraz porobili te dziwne sernikowe twarogi 100krotnie przemielone, z jakimiś dodatkami=oszukaczami i bleeee....

Póki co, nie mam też przekonania do jakiś cudownych metod gazetowych, bo tak naprawdę nie wiem, jaki powinien być taki 'gotowany' sernik. Odkąd pamiętam, znam smak typowego sernika i to na dodatek bez spodu. Nie lubię spodów w ciastach i tyle. Ot, fanaberia. ;-)
Moja, a właściwie nie moja, tylko przeze mnie powielana wersja sernika, to:

1 kg twarogu;
7 jaj;
3/4 kostki margaryny (kostka 250g);
1 szklanka cukru (gdy twaróg kwaśny dać więcej);
1 łyżeczka proszku do pieczenia;
2 łyżki mąki ziemniaczanej

Przemielony własnoręcznie, bądź wiaderkowy twaróg połączyć z uprzednio utartym cukrem z magraryną. Dodać żółtka, mąkę i proszek. Na koniec dodać ubitą pianę z białek i ewentualne dodatki typu, skórki cytrusowe, czy rodzynki.

Piec ok 50 min w temp 160-175 st C, jak z termoobiegiem, to niższa, czyli 160 C. Upieczony potrzymać jeszcze w ciepłym piekarniku. Wystudzony można lukrować, potraktować czekoladą, inną polewą, czy ambitną dekoracją. Oczywiście opada i nie widzę w tym problemu. :)

Smacznego

Się porobiło. cz. 32 - dalej czesanka

2011-12-18T22:08:00.000+01:00

W tempie ekspresowym przerobiłam akrylową czesankę w równe 100 m przędzy 2 ply.

Z innej natomiast czesanki powstały drobiazgi.

Broszka kwiatowa, biały miś i moja wersja czerwonego Rudolfa.

I to tyle, póki co.

Się porobiło. Cz. 31 - filcowanie

2011-12-12T15:06:00.000+01:00

Wesołe dredy robiłam już wcześniej. Teraz z myślą o dwóch młodzieńcach. O ile zainteresowania militarne jednego z nich jednoznacznie podpowiedziały mi kolor dreda, o tyle drugi, to trochę strzał w ciemno. Jednak poprzednio wybrał sobie niebiesko-fioletowego stwora, wiec chyba bezpiecznie wybrałam.

To Pan Militarny.

A to Pan Niebieski.

Dredzi duet.

Przy okazji powstała kolejna broszka.

Pies w butach

2011-12-11T13:56:00.001+01:00

... miał być. Ale z przyczyn ode mnie niezależnych wyszedł, póki co pies w papciach.

Ale po kolei.

Filon ma swe lata, sprawność póki co jest w miarę, jednak ja mam niestety skrzywienie na punkcie chodzenia (słuszne, czy nie, to inna sprawa). Co można, to dostaje w formie jedzenia, czy preparatów glukozaminowych i chondroidowych (dla psiarzy wiadoma sprawa). Zagrożeniem są wszelkie śliskie powierzchnie. Chodzi po nich dobrze, płynnie, jednak wstawaniem, zwłaszcza z leżenia bywa kłopotliwie. W jak Filon potrafi się kłaść, co robi z łapami, to już tu częściowo pokazywałam. I jeśli tak właśnie przeleży kilka godzin, to nie dziwota, że mu się ścierpnie, jednak niecierpliwi się, gdy od razu nie wstaje. Chcąc mu trochę życia ułatwić pomyślałam o butach. Doczytałam, że neoprenowe posiadając właśnie powierzchnię, właściwie spód buta antypoślizgowy. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie rozmiar. Największy w necie (niepolskim), to 10 x 13 cm a ja nie mam pewności, czy on się w nie zmieści. Stąd pomysł, by pokombinować po domowemu.

W piątek męczyłam wykrój, wczoraj przystąpiłam do szycia.

Na spód wybrałam zwykłą, grubszą irchę. Jednak, by jeszcze dodatkowo zabezpieczyć przed poślizgiem nabyłam lateks.

Schło to paręnaście godzin. Jednak nie wiem, czy nie za szybko położyłam drugą warstwę. Się okaże.

Pierwsze oficjalne kroki. Z lewej najpierw podziwianie mego dzieła (tak mniemam :-) ), a później już pewne kroki.

Co by nie mówił, jest to taki pies, któremu można wszystko ubrać i wiele zrobić. Się nie buntuje, nie wariuję, nie ściąga, itd.

W butach też fajnie się śpi.

Niestety, tylne były do poprawki. Niby wiem, że tylne łapy psa są mniejsze, ale nie sadziłam, że aż tak.

Zaczęła się faza intensywnych testów. Buty pewnie będą poprawiane. Ważne, by się nie nie obracały na stopach, ale to zapewniają chyba tylko oryginalne. Niestety. Ciekawa jestem opinii Moniki, bo kupiła takowe dla swych owczarków.

Może ktoś z Was ma jakieś doświadczenie w temacie ?

A pozostając na chwilę jeszcze w psim temacie... W piątek czekałam, jak głupia na przesyłkę z Telekarmy, gdzie zamówiłam tradycyjnie jedzenie, jak i świąteczne ciastka. Przesyłka zaginęła. :-( Czekam, aż Telekarma wyjaśni z przewoźnikiem temat. Szkoda, że trafiło na weekend, więc wszystko się przedłuża w czasie. Takie małe 34 kg zaginęły. Igła w stogu siana.

Gęsia sobota

2011-12-10T20:33:00.001+01:00

Niedawno wróciłam z przepysznej kolacji. Ufundowaną miałam niespodziewanie przez cudowną Krysię, która wygrała w konkursie Czas na gęsinę voucher i mnie nim obdarowała. W naszym województwie była promocja gęsiny. W lokalnej tv konkursy, z które można było wygrać albo właśnie kolację, albo tuszkę gęsi.

Zaserwowano nam (bo byłam z przyjaciółką) gęsinę szefa kuchni, czyli gęsinę w maladze z modrą kapustą. Nie są to moje ulubione klimaty, ale muszę przyznać, że byłam mile zaskoczona smakiem. Sama gęsina miękka, soczysta i nietłusta ! Sos, wraz z winogronami bardzo dobry, a i z pozoru banalne kopytka były grzechu warte. Przed daniem głównym oczywiście przystawka. Trochę śmiesznie wyglądały mikroskopijne porcje, ale pasztet był 'miód w gębie', podobnież jak i ciepłe bułeczki. Żeby mi ktoś takie chociaż raz w tygodniu serwował na śniadanie.... ehhh...Na deser wybrane tiramisu pewnie nie spodobało by się Magdzie Gessler, bo i nas nie powaliło, ale dymu w kuchni nie robiłyśmy. :-)

Bardzo mile spędziłam to popołudnie w miejscowej restauracji RAD. Nie dość, ze w towarzystwie przyjaciółki 'realnej', to jeszcze obdarowana takim prezentem przez ... przyjaciółkę netową. Jak widać net jest nie tylko wirtualny, ale jak najbardziej realny i żywy.

Bardzo dziękuję.

Się Porobiło cz. 30 - zimowy komplecik

2011-12-05T21:56:00.001+01:00

Dokonał się ostatecznie wczoraj. Jak pisałam w poprzednim poście, pierwsze podejście do czapki zostało przerwane. A to z dwóch względów. Okazało się mimo wyliczeń z próbki, że czapka jest za szeroka, no i to, co pisałam wcześniej, kolory układały się jakoś tak niefajnie. Ruszyłam więc od nowa, z drugiego kłębka Lanagold DB Alize. Ten rozpoczęty motek sprawdził się w szalu. Przy rękawiczkach musiałam trochę pokombinować, by uzyskać w miarę symetrię w kolorach. Na całość zużyłam niespełna 3 motki, a trochę się obawiałam, że szal pochłonie więcej (niecałe 1,5 motka), więc profilaktycznie jedzie do mnie motek wspomnianej włóczki. :-) Wzór jak widać, prosty, jak wąż odkurzacza, co powoduje, że czapka sensownie na głowie się układa, a właściwie załamuje i zwisa.

Na szal w formie baktusa miałam już ochotę od jakiegoś czasu. Pomocny okazał się opis u Antoniny. Mój wzór sprawdził się doskonale, łatwo było odnaleźć miejsce dodawania oczka. Jednak szal jest większy niż opisywane statystyki wymiarowe na wspomnianym blogu.

Rękawiczki robione metodą moją, czyli na oko, a właściwie na rękę. Wierzch wzorem, jak całość, jednak minimalnie zmodyfikowanym (zamiast 4 rzędów, jak w szalu, tylko 3), tył gładki. Wyglądają na długie, ale wzorek tego wymaga. Na dłoniach układają się fajnie.

Gdyby ktoś był zainteresowany, dopiszę więcej szczegółów. Pamiętam, że Alinka pytała przy mitenkach o palec, tu podobna zasada, ale to już może w następnym poście. Prezentacja na osłonkach doniczek. :-)))

Wyniki Candy !

2011-12-04T14:49:00.001+01:00

Niniejszym...
W zabawie udział brało 119 osób. Ostatni wpis niestety, pojawił się dziś w nocy, wg mego czasu oczywiście. :-)
Tu lista imienna. Mam nadzieję, ze nie przekręciłam nikogo nicka. Z góry przepraszam.

1	Agnes	21	Blanka	41	Aga	61	AJ	81	evenstar	101	vvia
2	Anko	22	Aleksandra	42	Jomo	62	agnes	82	Tina	102	Ania
3	Viola	23	evitka	43	rudanetta	63	XSaraXPaxtonX	83	MALOWANT IMBRYCZEK	103	kropkanadj
4	Ula	24	wieczka	44	jolagry63	64	kriter26	84	Elżbieta	104	noemii
5	Marlena	25	agea	45	Czarna Lola	65	Sylwia	85	Mój świat i hafty	105	agus2003
6	Monika	26	Czarna Jagoda	46	LavInArt	66	polma1	86	malagosia	106	Maggaaa
7	Małgonia	27	Madeline	47	dudqa	67	Marzena	87	dorota_wysocka	107	barbarahaft
8	marzycielka	28	Izoldka	48	AW	68	Charlie	88	isabell	108	Angela
9	Egoiste	29	summer21	49	PAKMA	69	andzia35	89	zancia	109	Madlene
10	krystyna9	30	Laundromat	50	Maggie	70	marketing	90	mika78	110	pesymistka13
11	luka	31	loOovelyy	51	NyuChii	71	elo45	91	liliowaa	111	violka
12	YarnAndArt	32	Mysia	52	Aśko	72	raeszka	92	sjulluk	112	awona_73
13	Tobatka	33	jaga15	53	Orsynia	73	Wiolka	93	skimmia	113	kamisnkaannia
14	Alina	34	klucze do raju	54	Katarzynka	74	angeluS	94	md	114	Ola123
15	imawe	35	agulla	55	Magdzik	75	Annie	95	moniooo	115	dorotaluk
16	Agnes	36	Dorota	56	monia0083	76	Anna	96	kubuskaczor	116	Karhinna
17	flower	37	MooNat	57	Agnieszka	77	Nieszka71	97	hempgieeru	117	kAmaa
18	renata1509	38	Kasia	58	MozAnna	78	Lidziuchna	98	troja	118	Marcia
19	renataa25	39	olutek009	59	Karina	79	Boei	99	Shonali	119	magdowo
20	zainspirowana	40	Joanna Darda-Gramatyka	60	Asia	80	katerina	100	ANIA

A to wynik losowania:

Oficjalnie więc, wygrywa numer 66,

czyli wpis, który dokonała polma1.

Bardzo dziękuję za liczny udział, nie spodziewałam się aż tylu osób. :-) Dziękuję też za zaproszenia do siebie.

Poproszę więc o namiary pod adres: sieporobilo@acubenes.net

Przyjechała włóczka

2011-11-29T20:44:00.001+01:00

z e-Dziewiarki.

I dobrze, bo po powrocie z pracy szaro i buro, a później piorunem ciemno. Czas jakoś przyspieszył, bo jak tylko robi się ciemno, to minuty skrycie szybciej mijają i dzień się kończy ...

Niebo potrafi wyglądać tak niesamowicie, ale przeważnie, nim wrócę z aparatem, już jest inne. A gdzie dopiero biec ze statywem... :)

Wracając do włóczki. Mały zwiastun z włóczki Fonseca w kolorze wiśniowym. To nie do końca taka wiśnia, trochę zgaszona brązem. Robi się piorunem. Więcej szczegółów po blokowaniu, na razie to tylko i wyłącznie zwiastun, bo ... no właśnie, to prezent. Na szybko podłożona kartka biała, by pokazać wzorek.

No i zaczęłam czapkę. Za chwilę już spruję cały kawał, bo pociągnęłam za wysoko bez spuszczania oczek. Wydaje się, że będzie się nie tak układać. Nie bardzo też na tą chwilę zadowolona jestem z rozkładu kolorów. Z drugiej strony... może całość będzie ok. Włóczka Lanagold DB Alize. Czas pokaże.

Przyjaźń

2011-11-27T15:06:00.001+01:00

Dowcipnie i na wesoło, ale jest w tym sens przyjaźni ...

Znalezione w necie

Po prostu dziękuję..., że ciągle jesteś... i nie zawodzisz.

:-)

Dzień Misia

2011-11-24T20:30:00.000+01:00

- 25 listopada. Jutro. Dowiedziałam się kilkanaście dni temu, przypadkowo, z netu. W sumie fajne święto, bo kto z nas nie miał w swym życiu chociaż jednego misia. :)

Pluszowego, kudłatego bardziej, bądź mniej, wspaniałego przyjaciela, powiernika tajemnic, pocieszyciela w trudnych chwilach. Nie pamiętam tego swego pierwszego misia, ale wiadomo, jak to w latach PRLu zabawki nie były tak urocze, jak dziś, więc i misie urodą pewnie nie grzeszyły, jednak przecież były i tak dla nas najpiękniejsze. Miś, którego dobrze pamiętam był prezentem od cioci, przywiezionym z ZSRR, był zółty i ciągle chorował, więc ciągle dostawał zastrzyki, po czym ciągle wisiał na lince za uszy, bo z niego kapało. To pewnie misiowe poty były, po tych super zastrzykach. :))) Z sentymentem wspominam też dobranockowego Misia Uszatka. Coralgol już nie zyskał takiej mojej sympatii.
Co by nie mówić, nie pisać miś, to miś. Nigdy nie zawodzi, w przeciwieństwie do ludzi (tego wątku lepiej dziś nie ciągnąc...), zawsze z zaciekawieniem słucha tego, co mamy mu do powiedzenia. I co z tego, ze nie mam już 5 lat. Patrząc po wpisach w wątku Candy, też kochacie misie ! :)

Spod szydełka wyszło już mi sporo misiów, nie byłabym w stanie chyba tego ogarnąć. Ale ten poniżej, to na pewno pierwszy filcowy. Właściwie to ... przedstawiam Wam misię Balbinę.

Balbina może nie jest doskonała, ale potrafi sama stać, ha ! I nie ma drutów w środku.

A w necie pełno blogów z misiami. Snując się przez ostatnie 2-3 dni od bloga do bloga, szczególną mą wagę przyciągnęły misie na blogu sTwory Wyobrażni i u Evgenii Aksenovej Bears for People. Był jeszcze blog z misiami szytymi, dużo wiekszymi, ze sztucznego futerka, ale w tej chwili nie mogę znaleźć.
Nie zapomnijcie Waszym misom uścisnąć świątecznie łapy. :)

Przed chwilką natrafiłam na blog Roszpunki, a tam... misie. :)

Się porobiło - cz. 29 alpacza tunika w kolorach ecri

2011-11-20T13:14:00.001+01:00

Z uprzedzonej części alpaczej strzyży czas było w końcu coś udziergać. Ruszyłam z drutami nr 5, oczywiście na żyłce. Pierwsza próbka, pierwsze przeliczenie oczek, pierwszy narzut i pierwsze rzędy... ussss, niestety za dużo. Ponowny start i tym razem już tylko (!) 158 oczek. Zważywszy, że to obwód poniżej bioder, da się przeżyć. A później radosna twórczość własna, czyli warkocze i proste kombinacje w rzędach. Jak widać przędza ma wyjątkowo charakter rustykalny, ma niekontrolowane, naturalne zmiany barwy, jaśniejsze, ciemniejsze, etc. Początkowo, gdy przyjechała i gdy zobaczyłam jej kolor, miałam prostą decyzję - pofarbować. Jednak, gdy zobaczyłam ją po praniu, w słońcu, zawahałam się i ... ostatecznie pozostałą naturalna.

Z daleka wyraźnie widać, jak mieszają się odcienie. W sumie efekt mi się osobiście podoba. Pomimo pochmurnej pogody, zdjęcia są w naturalnym świetle.

Z bliska bardzo dobrze widać rustykalność samej przędzy. Tył tuniki jest gładki, robiony na okrągło, czyli same oczka prawe.

Tak wyglądała robótka wczoraj popołudniu. Niebieski znacznik z włóczki pokazywał środek przodu. Tunika zwęża się na linii bioder symetrycznie, kilka razy zostały ujmowane po 4 oczka na obwodzie.

Tu przy okazji przyda się wcześniej wykonana metodą filcowania na sucho, broszka w postaci psa. :)

Ostatecznie na tunikę miałam przygotowane 4 kłębki przędzy różnej wagi i łącznej długości 593 m, jednak nie wykorzystałam wszystkiego. Tunika waży... 182 gramy ! Rozmiarowo jakieś 38.

Candy świąteczne

2011-11-14T09:30:00.000+01:00

Zgodnie z wczorajszą informacją, ogłaszam Świąteczne Candy w kolorach śniegowo-czerwonych. ;-)

Zasady tradycyjne, bawić mogą się wszyscy, posiadacze blogów i ich nieposiadacze. Najważniejsze, by zostawić w komentarzu informację o chęci brania udziału w losowaniu. Numer wpisu będzie jednocześnie numerem przyporządkowanym w losowaniu. I tak, kto ma bloga, proszę o informację na swym blogu o mojej zabawie, a osobom bez bloga, o pozostawienie swego adresu mailowego.

Losowanie w niedziele, 4 grudnia. Może uda się tak wysłać przesyłkę, by dotarła na 6 grudnia ? ;-)

Prezent 'trzyskładnikowy'.

Biały, szydełkowy misiu, a może mały niedźwiadek w kolorze złamanej bieli (jasny ecri).

Filcowana na mokro choineczka z ozdobnymi koralikami, również w tzw naturalnej bieli czesanki (czyli nie wybielanej).

O dodatkowo, ceramiczny kubeczek. Rodem z Chin.

Czyli taki zestaw.
Oczywiście bez gałązki.

A tutaj dwa zdjęcia do wyboru, jako baner zabawy.

Się porobiło cz. 28 - odkurzacz, otulacz, mitenki i broszka

2011-11-13T16:33:00.001+01:00

Wczoraj było takie piękne słońce, a dziś szaro i buro. Co prawda temperatury podobne, przymrozek rano, ale zachmurzenie tak różne. Żałuję bardzo, że nie mogłam wczoraj zrobić zdjęć, ale najpierw walka z odkurzaczem (nie chciał się włączyć, a dom cały w filonowej sierści !), a później silny ból głowy, który mimo rożnych, dość konkretnych środków przeciwbólowych w sumie niedawno odpuścił. Na szczęście, problem z odkurzaczem rozwiązany. Przerwa w przewodzie na zwijaczu (zwijarce, czy czym tam, co 'wciąga' przewód do środka odkurzacza), została zlikwidowana przy pomocy cudownego pana, który bez problemu przyjął mnie w swym domowym warsztacie (właściwie to oficjalny punkt naprawczy). Więcej się człowiek namęczył z rozmontowaniem obudowy, niż z samą naprawą. Ale nie ściemniał, nie kombinował, powoli eliminował możliwe miejsca usterek. Minusem całej tej przygody był fakt, że musiałam sama dowieźć odkurzacz. Tzn mogłam umówić się na poniedziałek i pan by dojechał, ale ... odczekałam chwilę by prochy zaczęły działać i ruszyłam przebijać się przez rozkopane miasto, w sumie dokładnie w przeciwległy jego kraniec. Na dodatek, w drodze powrotnej słońce było tak nisko, że dawało po oczach, co w połączeniu z waleniem w skroniach prawie uniemożliwiało jazdę. No, ale mój blisko 11 letni, żabiozielony odkurzacz, pracujący prawie dzień w dzień bez dąsów, dalej zapragnął współpracy i to jest ważne. :)

A co się działo w temacie twórczym, że tak doniośle powiem...

Ano dziergałam w głównej mierze, ale też i w ruch poszło mydło z wodą, oraz igły wraz z czesanką. Już jakiś czas temu koleżanka prosiła o wykonanie jakiejś broszki do beretu, która pasowałaby do turkusowego szala.

Broszka jest wyłącznie mieszanką turkusowej i ciemnozielonej czesanki. Białe dodatki właściwie zminimalizowane, ale jednak potrzebne, do przełamania monotonii. Motyw roślinny, kompletnie niefotogeniczny. Co potwierdza poniższe zdjęcie.

Mam nadzieję, że spełni oczekiwania. Oczywiście zapięcie przyszyte, nie klejone, bo jakoś nie natrafiłam na cudowny klej, który się by sprawdził.

Skończyłam też otulacz i mitenki. Łącznie prawie 30 dag włóczki.

Otulacz, jak i poprzedni, zrobiony ściegiem ściągaczowym. Mitenki natomiast, na stronie wierzchniej mają warkocze, z tyłu też ściągacz. Są tym razem długie.

Oczywiście zrobiłam i coś jeszcze. To coś, to dwa przedmioty przeznaczone na kolejną rozdawajkę, którą ogłoszę oficjalnie lada dzień.

Mleko.

2011-11-08T17:51:00.002+01:00

za oknem. Prawie, jak w Londynie.

Wczoraj poranne mgły i przymrozek w miarę były względne, tylko poranne. Jednak dzisiaj... i konkretniejszy mróz i mgła. Mgła, która tylko na krótko, w południe na tyle się rozrzedziła, że się rozjaśniło, ale już wychodząc z pracy, mgła była porządna. Na tyle, że miejscami widoczność ok 50 m.

Pamiętacie takie państwo Jugosławia ?

Zaczęłam przerabiać starszy zapas włóczki. Na banderolce pieczątka 2003r, pochodzenie, właśnie Jugosławia. Aż zajrzałam w Google, by odświeżyć sobie pamięć, bo coś mi się w datach nie zgadzało. Mieszanka akrylu i moheru. Nie sprawdziła się w początkowo planowanym w liściastym wzorze. Miał być szal (na prezent), ale zapadła decyzja - otulacz. A ponieważ wcześniejszy się sprawdza, ten też będzie taki.

Odnalazłam też blog, który zainspirował mnie i do tego, jak i do wcześniejszego otulacza. To blog MonDu.

I cały czas mam dylemat, czy farbować alpakę, czy sobie odpuścić. Z jednej strony, naturalne jest piękne, z drugiej... ile można mieć brązu i ecri ? Sama nie wiem, pomysły snują się po mojej głowie prawie tak samo, jak mgła pomiędzy moim blokowiskiem. I niby coś widzę, a jednak się rozmywa. Macie czasami też takie dylematy ?

Aaaaaa... od wczoraj bawi mnie ten filmik. Może i Wam się spodoba ? ;-)

Prosiaczek i ciasteczka

W listopadowym słońcu

2011-11-06T20:12:00.002+01:00

Dzień wstawał mgliście.

Na szczęście nie był to mroźny, jak wczoraj poranek. Nie mniej na nic mi pełne radości słowa płynące z prognoz pogody, że będzie słonecznie i temperatura na poziomie 15-17 st C, skoro wieje od wschodu tak, że się wychodzić z domu odechciewa.

Z resztą, samochód od wczoraj już w zimowych oponkach i przyznam się, że sadziłam, że będę jedną z pierwszych, a tu... praktycznie po 10 października już ruszyła machina. Jak czekałam w kolejce, to i tak przemarzłam. To już rutynowo.

A, że idzie jesień olbrzymimi krokami widać po grudnikach. Z kwitnącego na czerwono niewiele po słonecznych promieniach lata zostało, ale się reanimuje powolutku. Biały za to poszalał i wypełnia pustkę po 'koledze'. A zawsze kwitły razem, tak patriotycznie w okolicach 11 listopada.

Za to niespodziankę sprawiły nowosadzonkowane.

W przypadku tej młodej roślinki, można zgadywać i obstawiać, na jaki kolor zakwitnie. :)

A co zwęszył Wielki Nos ?
Widać poniżej na zdjęciach.

To czarno-białe ślimaczki Aganiok. Nie potrafię podać linka, bo odnalazłam archiwalny wydruk z portalu MniamMniam z ... 2004 r.

Na ślimaczki potrzeba:

30 dag mąki;
15 dag cukru;
1 cukier waniliowy;
2 zółtka;
20 dag masła (może być margaryna);
3 łyżko kakao;
2 łyżki kwaśnej śmietany (12% lub 18%), - dałam mleko.

Wykonanie:

Składniki zagnieść z wyjątkiem kakao. Podzielić na dwie porcje i kakao dodać o jednej z nich. W razie potrzeby, można dodać mąki, bądź śmietany. Schłodzić min. 60 minut. Rozwałkować na dwa podobne prostokąty. Ciasta ułożyć na sobie i rolować wzdłuż dłuższego boku. Zrolowane ciasto, zawinąć w folię i ponownie schłodzić.

Przed pieczeniem pokroić na ciasteczka. Moje mają ok 1 cm, ale chyba cieńsze są lepsze. Piec w temp 175-180 st C ok 15 minut.

Ciasto można również przygotować poprzedniego dnia. Z tej porcji wychodzi w zależności od grubości pojedynczych 2 typowe blachy z piekarnika.

Roślinnie...

2011-11-03T18:17:00.000+01:00

W ostatnich chyba promieniach słońca, bo ono mimo, że jest, to jednak, jakby go nie było...

Po prostu dynia

2011-10-31T18:20:00.000+01:00

... Ano właśnie... po prostu.

Udało mi się kupić małą, kształtną, a przede wszystkich świeżą dynię. Te wszystkie dynie wielkości koła od traktora są poza moim zasięgiem - głupio byłoby mi je toczyć ze sklepu, a innej drogi transportu nie widzę, zwłaszcza po schodach. Chociaż nie powiem, że nie chciałabym takiej.

Nie jestem żadnym pasjonatem dyniowego jadła. Moje pierwsze kontakty z dynią nie były specjalnie rewelacyjne. Próbowałam i placuszków na słono i na słodko, takich smażonych, jak ziemniaczane. Ale to nie to. Z ciastem pieczonym na słodko z kolei, wyszła mi porażka (ale to i pewnie przepis do d... , jak i dynia niespecjalna, bo okazała się być w środku żółto-zielona), ale zupa. Zupa to jest to!

Koniecznie na ostro. W tym roku jednak poszłam na łatwiznę, bo bazę stanowił kostkowy bulion. No wiem... to nieprofesjonalne, ale ... wygodne.

Miąż dyni, uprzednio wyskrobany, gotował się wraz z konkretną ilością pora. Do tego marchew i pietruszka. Później tabasco, imbir, pieprz cayenne, odrobina czosnku, sól - do smaku. Po przestudzeniu w ruch poszedł blender. Powstała gęsta, pikantna, rozgrzewająca zupa podana ze śmietana (jogurtem) i wędzona kiełbasą. Pyyyycha.

Reszta dyni służy od kilku godzin w taki sposób. :-)

Już odwiedziło nas kilka duszków z sąsiedztwa. Dzieciaki są barwnie przebrane i to już nie są kombinowane stroje, ale przygotowane na miarę. Makijaże też niczego sobie. ;-) Co ciekawe, już nie pierwszy raz, Filon jest bardzo niechętny tym odwiedzinom. A to dziwne, bo na ogół jest bardzo gościnny. Czyżby tradycjonalista w temacie strojów ? ;-)

Nie wiem, jakie jest Wasze zdanie na temat tego zapożyczonego święta, ale o ile jest to w delikatnej formie, nienachalnej, służy zabawie, to czemu nie ? Przyznam się, że ja takie dyniowate ze świeczkami uwielbiam i jeden wieczór, to mi mało. Jeszcze na studiach, w jakiejś galerii udało mi się zakupić takiego duszka. Jak tylko jesienne wieczory wymuszają sztuczne światło, duszek towarzyszy mi i na wesoło świeci.

Dobrego wieczoru życzę.

Się porobiło - cz. 27 - otulacz i skarpety.

2011-10-30T17:58:00.001+01:00

Skończyłam właściwie 2 dni temu.

Nie było okazji do zdjęć, a dziś takie ładne słońce i nie bardzo nawet przeszkadza mi, że przekłamało kolor włóczki.

Właściwie jest to ciemnoczerwona, nie buraczkowa i nie brązowa (numer koloru 3024) Angora RAM (40% moher i 60%akryl). Na otulacz zużyłam cały motek 100g, czyli 500 m. Włóczka jest miękka, dzianina dziergana na drutach nr 6, więc nie opina płaszcza. Na jakimś blogu (jak znajdę linka, to podam), były właśnie podobne otulacze, ale chyba włóczka sztywniejsza i grubsza, przez co otulacze prezentowane na manekinach układały się bardzo ładnie, w 3-4 regularne fałdki. Ten otulacz noszony będzie jeszcze do kurtki nieco grubszej, flauszowej, stad właśnie chodziło mi o jego elastyczność.

I naprawdę myślę o czapce. Coś mnie opętało, czy jak ? ;-)

Zanim chwycę znowu włóczkę na jakąś poważniejszą robótkę, dziergam skarpetki. To mieszanka akrylu z wełną, ale nie mam już banderolki. Kolor w słońcu przekłamany, są bardziej koralowe. Skarpety będą krótsze, nie do wywijania, bo są dość grube.

Na osłodę zapraszam na zwyczajne muffiny.

Zwyczajne, bo bez Bóg wie jakich dodatków, muśnięte lukrem. Są wilgotne i cięzkie. W żadnym razie nie babeczkowe.

Muffiny najdłużej się pieką, przygotowanie, to chwilka. Z tej proporcji wyszło mi 6 typowych w rozmiarze muffinów i 8 z silikonowych babeczkowych foremek.

Składniki:

2 szklanki mąki,

1/2 szklanki cukru (można dopasować dowolnie do swych smakowych potrzeb),

1 łyżeczka proszku do pieczenia,

1 jajko,

ok 1/2 szklanki oleju,

ok 250 ml jogurtu naturalnego (wymiennie kefir, maślanka, ewentualnie mleko).

Wykonanie:

Sypkie składniki zmieszać w jednej misce, w drugiej płynne. Połączyć, nie mieszając zbyt długo, ciasto ma być gęste, niezbyt dobrze rozmieszane. Wypełnić foremki do 2/3 wysokości. Piec w temp. ok 200 st 15-20 minut, w zależności od piekarnika.

Oczywiście, zę do ciasta można dorzucić dodatki typu: kawałki czekolady, bakalie, owoce, itp.

Jesiennie, codziennie.

2011-10-26T19:11:00.001+02:00

Na blogach wre twórcza robota, że hohoh, a u mnie mały zastój. Pomysły w głowie, ale jakieś takie... nieskrystalizowane. Dojechała włóczka z e-Dziewiarki, ta z wymiany. Jest faktycznie fajna. Z ciemnoczerwonej zaczęłam otulacz. Ściągaczowy z mieszanki moheru z akrylem, ale sprułam cale 45 cm wysokości, bo się źle układał. Lecę więc od nowa i to węższy. Zastanawiam się, czy nie dokupić na czapkę. I tu dylemat, bo wiadomo, jak to z czapkami. Albo się głupio wygląda, albo włosy po takiej czapce są klapnięte. Z drugiej strony jest jeszcze rozsądek. ;-) Nosicie czapki ? W sumie lubię wtulać się w kaptury, ale fajna czapka, to jednak fajna czapka. Myślę o takiej w stylu, jak ma krasnal, może z wykładanym brzegiem... Dziś widziałam na jednym blogu coś podobnego. Ale, czy będę nosic ?

Przy okazji przeglądałam włóczki i wełny dostępne w sprzedaży. Jest już coraz więcej kolorów. Przynajmniej w tych sklepach netowych. U mnie, stacjonarnie, to porażka jakaś. Pasmanteriom daleko do tych, co to ogląda się na zdjęciach 'zachodnich', gdzie wszystko mieni się, jak w tęczy. Kolory włóczek raczej szaro-bure, albo jakieś takie, zachowawcze, bezpieczne. Króluje akryl i przede wszystkim... ilości jednostkowe. Kupić 4-5 motków takich samych, jest prawie niemożliwe. Normalne dno. Chyba, że się trafi po dostawie towaru. Od lat tak samo. I już mnie to mniej dziwi, bo na ulicach króluje wszechobecna czerń i ciemne kolory. Ludzie noszą się szaro. Czarno-szaro. Dlaczego ? Bo czarny 'odchudza' ? Nie dość, że smutno wyglądają, to na ulicach oświetlanych światłem sodowym są praktycznie niewidoczni. Od samego patrzenia na takę ulicę można popaść w jakieś smutne nastroje, czy w doła. Brrrr.....

Mam znajomą, co jak tylko opadają liście z drzew, od lat to samo mówi. Że ma depresję, że bez słońca nie żyje, że męczy ją szarość za oknem, itp. A jak jest ubrana ? Oczywiście na czarno od stóp do głów. I włosy farbuje bardzo ciemno. Nie w czerń, ale na czarno, a to różnica.

A może to ze mną jest coś nie tak ? Bo już dawno niemałolata, a ciągnie mnie do koloru ?

Tak na odczarowanie szarości, witrażowy aniołek w październikowych promieniach słońca. :)

Candy - wyniki

2011-10-23T14:05:00.001+02:00

Chwilę temu dokonałam losowania generując liczbę na stronie www.losowe.pl. Wcześniej każdej ze startujących w losowaniu osób został przyporządkowany numer porządkowy. W sumie startowało 51 chętnych (Krystyna9 miała dwa wpisy), niestety ostatnia chętna zapisała się za późno. Ale zapraszam niedługo na kolejną zabawę. ;-)

Tak więc:

1	Tobatka	21	rrrrobaczek	41	strzaleczka
2	YarnAndArt	22	Kasia	42	MooNat
3	krystyna9	23	Ania	43	magdowo
4	Agata	24	kopciuszek	44	Agnes
5	Monika	25	Daszka	45	shinju
6	Viola	26	raeszka	46	Polcia
7	ewa zła	27	beretta-art	47	rhodiana
8	appolinar	28	Alina	48	Domi w kuchni
9	AW	29	Esterson	49	Etoile
10	luka	30	kgosia	50	kaska-1970
11	Anna	31	wwolnymczasie	51	inga
12	villemo	32	Dzieła Madame
13	Magda	33	esophie
14	Czarna Lola	34	paauliska
15	iwabuziaczek	35	Égotiste
16	Anko	36	maja145kaja
17	Aleksandra	37	Zuza
18	Ula	38	agulla
19	Ariella	39	Katarina79
20	Kajjka	40	PAKMA

Efekty losowania:

Jeżyk i komplet niebieskich koralików powędruje do Uli.

Poproszę Cię o adres do wysyłki, jak i decyzję, co z jabłuszkiem, bo na tę chwilę nie jest połączony z jeżykiem.

I bardzo Wam dziękuję za zabawę, za zainteresowanie blogiem i liczne zaproszenia na swoje zabawy. Przy okazji dowiedziałam się, że istniejecie i tworzycie całą masę fajnych rzeczy. Miło było poznać. :-)

Się porobiło - cz. 26 - prawie klasycznie, prawie rustykalnie.

2011-10-22T15:55:00.000+02:00

200 g szarości, niecałe 200 gram czerni, druty nr 6 i trochę kombinowania, bo włóczki nieco innych grubości.
Ostateczny efekt.

Kulinarnie z małą włóczkową refleksją.

2011-10-19T22:14:00.000+02:00

Dziś tylko kulinarnie, bo... 'przyszło' zamówienie z e-Dziewiarki i mnie powaliło. Kolory mnie przybiły. Włóczka moherowa, która miała być oliwkowa, jest zielona, z odcieniem niebieskości i jakimś 'sztucznym' poblaskiem. Niefajna. W zasadzie, totalna porażka. Druga, miała być jasnozielona, taka dość energetyczna, ale nie wściekła. Jest stonowana i o ile drugą strawię, o tyle nie tę pierwszą. Napisałam już swą opinię i czekam na reakcje sklepu. Trzecią włóczkę z kolei nabyłam wierząc, że oznaczenia koloru tego gatunku jest zgodne i zawierzyłam wystawcy na allegro, jego zdjęciom, że kolor to właśnie ciemnoczerwony, a nie jak w e-Dziewiarce brązowy i to jeszcze w odcieniu ceglastym. Włóczki głównie od lat nabyłam drogą netową i pierwszy raz mam taką sytuację. Liczę na sensowne rozwiązanie.

A tymczasem, nieco kulinarnie.

Mój ulubiony chleb polski. Wiele już próbowałam, jednak na codzienny, ten mi pasuje najbardziej. Jest na zakwasie żytnim i naprawdę trudno go schrzanić. Dzięki Ci Tatter. :-)

A na osłodę dzisiejszych dziewiarskich smuteczków zimne słodkości. Wczoraj mnie naszło na krzyżówkę mandarynki z cytryna i wyszły bardzo fajne lody cytrusowe. Oczywiście na bazie mego podstawowego przepisu. :-)

Alpaka - problemowo

2011-10-15T21:47:00.002+02:00

Ano niestety.

Dziś mnie poniosło przy skręcaniu singli w 2 ply. Do tego stopnia, że wyrzuciłam jakaś 1/4 przędzy w tych nieszczęsnych singlach. Uogólniając... wszystko się czepiało i plątało. :-( To już nie była tylko kwestia mej cierpliwości, ale jakości przędzy. Ale po kolei...

Próbowałam skręcać luźniej single. I tak, jak pisałam wcześniej, obecna alpaka jest inna od poprzedniej, ma dość długie pasma, mocne. To właśnie mnie pchnęło do luźniejszego skrętu. I to był prawdopodobnie błąd. O ile nić z pod palców wyglądała ok, o tyle, jak się przewijała do 2 ply, to miejscami była prawie całą rozwinięta, przez co czepliwa, tzn odcinek mocniej zwinięty bratał się z luźniej zwiniętym, co utrudniało rozwijanie. Nie było to ładne i nie było sensu ciągnąc dalej. Następną porcję strzyży muszę podczesać bardziej przed przędzeniem, bo dodatkowo jest z takimi malusieńkimi splątaniami. Ktoś już pisał o takich 'supełkach', to chyba coś w tym stylu. Ostatecznie, po przewinięciu mam w tej chwili 40 g (dopisane po wysuszeniu), czyli 152 m. Kolor po wypraniu zmienił się, ożywił i już nie jest taki smutny i szarawy. Dziś było bardzo słonecznie, co widać poniżej i alpaka powędrowała na suszarkę balkonową, by chociaż trochę łyknąć ciepła naturalnego. Teraz dosycha w łazience, niestety.

I nie mogłam się oprzeć, by nie pokazać takiego nieba i jak i fajnie podświetlonej bakopy. Dziwna to roślina, bo ona jakoś ożywa jesienią. Szkoda, że jeszcze kilka dni tylko będę się nią cieszyć.

Się porobiło cz. 25 - Mitenki

2011-10-13T20:58:00.003+02:00

Skończyłam 2 dni temu, ale nie miałam, jak zrobić zdjęcia. Teraz tak ponuro, (wczoraj nawet padał grad) i trudno o dobre zdjęcie. A z lampą, to tak nie zawsze jest ok.

Wszystko, dla przypomnienia z ręcznie uprzędzonego merynosa. Druty nr 4. Chyba będą ciepłe, prawda ? ;-)

A słońce, jak widać dzisiaj na zdjęciu niżej, to zawsze słońce, nie ważne, czy +25 st C, czy +10 st C i trzeba poleżeć. ;-)

Październikowy dzień

2011-10-10T18:43:00.001+02:00

Wczoraj się skusiłam na taki banalny jabłecznik z karmelem z bloga Lawendowy Dom. Oczywiście skusił mnie karmel. Jako maniaczka tegoż musiałam wypróbować przepis. Na moją formę jakoś za dużo ciasta było, chociaż spełnia normy określone w przepisie. Ciasto wyszło biszkoptowate, jednak nie suche. Miałam nadzieję, że karmel przeniknie bardziej w ciasto. Duży plus za prostotę. Karmel zrobiłam z cukru trzcionowego, stąd ten ciemny kolor na górze. Na tamtym blogu zdjęcie ładniejsze, ale chyba posypanie cukrem pudrem smakowo, to pomyłka - za słodkie. W celu dodania tego 'czegoś', dla samego zdjęcia - zrozumiałe.

Uprzędłam 100 g merynosa. Kupiony już w kolorze zieleni butelkowej z myślą o mitenkach pasujących do konkretnego szala. Się robią.

Deszcz stuka o szybę. Wygrywa sobie znaną melodię. Światło z latarni na parkingu fajnie podświetla krople na szybie. A ja lubię takie dni. Spokojnie wsłuchiwać się w myśli, dźwięki przy żółtym świetle punktowej lampy. I trudno oprzeć się słowom Staffa:

"O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno..."

Chciałam przeczytać sobie cały wiersz, szukając w Google, (można natrafić dość dziwnie), ze zdziwieniem odesłało mnie na YouTube i wcale nie do wiersza. To chyba najbardziej rozpowszechniony lata temu utwór w wykonaniu Jarosława Wasika - Nastroje. Swoją drogą, bardzo szkoda, że słuch o nim zaginął. Mam bardzo miłe wspomnienia z okoliczności poznania całej jego płyty 'Zielony z niebieskim'. ;-)

Się porobiło - cz.24 - akrylowa sukienka i alpaka

2011-10-08T12:49:00.001+02:00

Skończyłam męczyć uprzędzony latem, urodzinowy akryl. Piszę o męczeniu, bo 30 dag nie obiecywało wiele. Obawiałam się prucia i kombinowania. I było niewiele, ale jednak, przy dekoldzie, bo nietypowo, ale zaczęłam od rękawów, co dało mi możliwość decydowania o wyglądzie dziergadełka na bieżąco uwzględniając ubywającą przędze. Metraż zrobił swoje. Starczyło na krótka sukienkę. No może dla mniej odważnych, długą tunikę. Nie jest źle. Chciałam początkowo zrobić prosto od dołu do góry. Jednak obawiałam się, że za bardzo się powypycha tu i ówdzie. ;-) W związku z tym musiałam gubić oczka od bioder w górę.
Szukając pomysłu na wzór, myślałam o pionowym warkoczu, ale pewnie by w tej włóczce nie wyglądał jakoś okazale. Nie ma więc, jak prostota, a w decyzji utwierdziło mnie jedno z ostatnich wykonań Doroty z blogu Swetry Doroty.
I tak sobie wisi. Pogoda dziś wyjątkowo smętna, trudno o zdjęcia dobrze ukazujące kolor tego akrylu.

A tu widać kilka kawałków nitki-włóczki, która została z tego dokonania. :-)

Pogoda za oknem okropna, jak wspomniałam wyżej, czas pomyśleć o mitenkach, ale póki co, zabrałam się za pierwszą porcję alpaki. Jest wyczesana przez mą osobistą mamę psim grzebieniem, nie szczotką, bo moje czworołapy nadają się tylko do zwykłego grzebienia. Strzyża jest zupełnie inna niż ta, którą miałam poprzednio. Kolor taki, bo ja wiem..., chyba po ludzku mówiąc, ecri.

Wieczorne dzierganie z ciasteczkami.

2011-10-04T19:07:00.001+02:00

Lubię takie wieczory. Cisza, spokój, punktowe światło małej lampki, kawa, ciastka i coś do zajęcia rąk. O tyle fajnie, że wcześniej poprasowałam furę prania. A za tą czynnością, to ja nie przepadam,tym bardziej zadowolona jestem.

Szybciutko więc mały zwiastun tego, co na drutach. A od dwóch dni plącze się tam urodzinowy akryl. Co będzie... się okaże, bo albo tunika, albo krótka sukienka. Na razie wygląda tak. Kolor trochę może przekłamany, bo zdjęcie wymagało lampy.

Dziergam sobie przegryzając ciasteczka drożdżowe z jabłkiem. Przepis poznany w necie dzięki niejakiej Aneriete. Bardzo prosty, szybki w wykonaniu.

Składniki:
50 dag mąki pszennej,
4 dag drożdży,
3 jajka,
1 szklanka mleka,
20 dag margaryny (nie masła)
cukier (daję ok szklanki w zależności od słodkości jabłek) plus później do posypania ciastek,
jabłka

Wykonanie:
Mąkę zagnieść z margaryną, dodać resztę składników. Nie czekać z wyrastaniem. Rozwałkować, wykrawać kawałki, składać na pół uprzednio porozkładać kawałki jabłka. Nie trzeba sklejać. Przed pieczeniem posmarować jajkiem (bądź mlekiem), posypać cukrem. Piekę z termoobiegiem (nie trzeba) w temp 175 st C ok 20 minut.
Można oczywiście ciasto wykorzystać z innym wypełnieniem, w tym i na słono. Wówczas zdecydowanie ograniczyć cukier w składzie ciasta.

To na poprawę nastroju, bo niestety nie mam dobrych wieści o moim laptopie. Serwis owszem, chce naprawiać, ale odpłatnie. A wycenili się nieźle (z dowozem sprzętu do W-wy), na 40% wyjściowej ceny tego laptopa 2 lata temu. :-(

A za oknem już ciemno. Tak było 40 minut temu.

Się porobiło cz. 23 - Ubranko dla komórki

2011-10-02T19:20:00.000+02:00

Skoro podsumowano mnie, że szewc bez butów chodzi, wypadało w końcu ubrać nowy telefon. Problemem, jak dla mnie zawsze jest zapięcie. Mam osobisty problem z odpinaniem zatrzasków :-) stąd różne inne kombinacje. Poprzednie etui niestety nie pasowało, bo obecna komórka jest nieco szersza, ale i krótsza. Ginęła w 'zielonym glonojadzie', jak nazwano w pracy moje poprzednie etui (znaleźć można w Galeryjce). Wykorzystałam czesankę nieznanego pochodzenia, która nie sprawdziła się w przędzeniu, za to doskonale się filcuje zarówno na mokro, jak i na sucho. W ozdobnym zwoju z dreda 'zatopiony' jest brązowy koralik, który jednak na zdjęciach jest prawie niewidoczny, ale jest. ;-)

I to tyle.

Przygotowania do wiosny.

2011-10-01T20:27:00.003+02:00

Tak, tak, to nie pomyłka. :-) Czas zacząć przygotowania, bo to już ostatni dzwonek.

Pogoda sprzyja, więc posadziłam kilka cebulek kwiatów wiosennych. Z zeszłego roku uchowały się cebulki żonkili i hiacynta, bodajże niebieskiego, czy niebiesko-fioletowego (ciemna łuska cebuli), dokupiłam po 5 sztuk szafirków i krokusów. Ciekawe, (przy założeniu, że zakwitną), czy będą faktycznie biało fioletowe.

Na razie wszystko sobie ładnie stoi, jak na zdjęciu. Jednak docelowo powędrują do skrzynki i będą całe zakopane na zimę. Mam nadzieję, że to im wystarczy, by dobrze przezimować.

A w październikowym słońcu wygrzewa się moja czerwona, ostra chili. Na krzaczku pozostało jeszcze kilka sztuk. Nawet są dwa strączki zielone. Może zdążą ?

Się porobiło cz. 22 - Ponczo.

2011-09-30T20:58:00.000+02:00

Skończyłam. Zdjęcia może nie rewelacyjne, ale z poncza na tę chwilę, zadowolona jestem. Zdjęcia samego poncza niestety z lampą, bo pomimo światła pozornie fajnego, do pokazania koloru niestety, światło zastane nie wystarczało. Samo ponczo na wieszaku dość żałośnie dynda, z kolei na takiej pseudomodelce może i nie dynda, ale mnie samą powalają moje miny. Jakoś nie potrafię uśmiechać się do statywu. :)

Na całość użyłam 4 kłębki farbowanej w poprzednich postach włóczki, nazwy nieznanej, składu nieznanego. Dziergane na drutach nr 6.

Pelargonie i lawenda

2011-09-27T20:34:00.000+02:00

W świetle późno wrześniowego słońca prezentują się tak właśnie. Wygląda na to, że jak pogoda się utrzyma kwitnąć będą jeszcze długo. Reszta roślin też się jakoś stara. Niektóre powoli przeżywają swoją drugą 'młodość'. Może to określenie trochę na wyrost dla jednorocznych, ale co tam. ;-)

Intensywnie myślę, jak zabezpieczyć lawendę na zimę. Jak widać, zaczyna ponownie kwitnąć.

Przyszła jesień, laptopowe kłopoty z drutami w tle.

2011-09-25T11:43:00.003+02:00

Wczorajszy ranek, pierwszy w pełni jesienny tego roku i jakby pytanie Filona: 'No, gdzie ta jesień ? Przecież wszystko jest, jak wczoraj ?'

Wygląda na to, że w tym roku będzie prawdziwe, nasze polskie babie lato. Słońce budzi się późno, ale grzeje i rośliny czują się chyba nawet lepiej, niż latem, kiedy to te, balkonowe faktycznie cierpiały, bo albo były przygrzane, albo zalane.

Szkoda mi, jak tylko pomyślę, że niektóre skończą się wraz z pierwszymi przymrozkami. Zastanawiam się nad sposobem przechowania lawendy. Nabyłam w tym roku dwie sztuki. Stoją w donicy wśród winobluszcza. Szkoda byłoby się rozstać. Podobnie dylemat mam z wrzosem.

Cały balkon w porannym słońcu wygląda tak.
To część wschodnia, a poniżej południowa.

W tygodniu, jak mi się uda, to wkleję zdjęcia roślin, jak i ujęcia balkonu w południowym słońcu. Piszę 'jak mi się uda', bo niestety mój laptop w dalszym ciągu broi. (Korzystam teraz z laptopa mamy.) Nie wiem kiedy odzyska sprawność. Ponowne postawienie systemu na nowym dysku, zmiana zasilacza (jak sugerowano jeszcze w serwisie) nie przyniosły oczekiwanych efektów. Niestety, podejrzanie pada teraz na kontrolery na płycie głównej, a to... duży problem, właściwie kosztowny problem. Jakąś nadzieję dają jeszcze technicy serwisu, którzy podpowiadają, by napisać do producenta i pomimo, ze niedawno minęła gwarancja producenta, poprosić o pomoc. W tej chwili to jedyna moja szansa. Trochę mi smutno, bo jednak wydałam 2 lata temu 3,5 tyś na laptopa i miałam nadzieję na dobre lata współpracy. No zobaczymy. Za kilka chwil wyśle to pismo. Trzymajcie kciuki!

Między czasie dziergam, ale mało. Padło na ponczo i farbowaną tydzień temu włóczkę. Robota idzie dość wolno, bo to jednak sporo oczek na drutach. Filon zaczął linieć i dodatkowo wszędzie walają się jego kłaki. Nie lubię tego, gdy przyczepiają się do robótki. A sprzyja temu wspólne użytkowanie kanapy. Na wieczorne siedzenie na balkonie i dzierganie już niestety nie można sobie pozwolić, ale w sobotę, to czemu nie ? ;-)

Się porobiło cz. 21 - Tunika z ogonkami.

2011-09-19T06:30:00.000+02:00

Tunika z aplaczej przędzy już gotowa. Nie jest może reprezentacyjna ot tak, na wieszaku, jednak już na modelu prezentuje się bardzo fajnie. Musicie wierzyć na słowo, bo tylko takie zdjęcia posiadam. Alpaka, jak to alpaka, żyje własnym życiem nawet na wieszaku, charakterystyczne w tunice ogonki, u dołu boków i przy rękawach skręcały się uroczo do zdjęcia.

Na tunikę wykorzystałam prawie całą przędze prezentowana poprzednio, czyli 130 gram ! Tak, to nie pomyłka. Zostały malusieńkie kłębuszki, zaledwie parędziesiąt metrów. Robiona bez zszywania, na drutach nr 5. Zastanawiałam się nad grubszymi, ale nie chciałam przeginać, bo jednak przędza aż taka gruba nie była.

Jeżyk i Candy

2011-09-18T16:03:00.000+02:00

O Candy wspominałam już wcześniej. Dziś z myślą o tej zabawie przybył ... pewien filcak. Dość długo nie trzymałam w dłoniach igieł do filcowania na sucho a, że jeże odwiedzały mnie w te wakacje, stąd z wielkiej sympatii do nich powstał filcowy jeżyk.

Jeżyk jest niewielki, ale sympatyczny. ;-) Jabłuszko, póki co jest oddzielnie, jednak może na trwałe zagościć na kolcach. Jeśli ktoś chciałby przygarnąć jesiennego jeżyka, proszę o wpis w komentarzu. Nie musisz mieć bloga. Oczywiście miło będzie, gdy posiadacze blogów oprócz komentarza umieszczą informację (zdjęcie poniżej) o zabawie na swoich blogach.

Chciałabym dokonać losowania 23.10, czyli w równy miesiąc po przyjściu oficjalnie jesieni. Wpisy chętnych do 22.10.2011. Dodatkowo wylosowana osoba otrzyma komplet delikatnej biżuterii w intensywnych kolorach niebieskości, kolczyki plus tzw. metrowiec, czyli sznur koralików, który dowolnie można wykorzystać jako albo naszyjnik, albo bransoletę. Biżuteria powstała zanim zaczęłam pisać tego bloga.

Zapraszam

Farbowana sobota

2011-09-18T08:53:00.000+02:00

W końcu wczoraj zabrałam się za farbowanie. Włóczka darowana, a jako, że darowanemu koniowi... ;-) , to i stwierdziłam, że poszaleję w stronę klasyki kolorów dżinsu. Miało nie być jednolicie, banalnie. Barwniki typowe do tego celu, czyli granatowy i czarny Kakadu 'z papugą' na opakowaniu, bez gotowania.

I tak.

Kolor włóczki dokładniej obrazuje zbliżenie z prawej strony. Składu nie znam, więc mogło wydarzyć się wszystko. Już nauczona poprzednim przykładem, nie należy się ekscytować kolorami przed 'gotowaniem'. Końcowy efekt może być zupełnie inny.

W sumie miałam 6 motków przewiniętej włóczki.

Pracę podzieliłam na 3 etapy, bo po dwa motki wchodziły mi do garnka. Farbuję w garnku do gotowania na parze. 30 minut podgrzewa się całość pod pokrywką. Pierwszy wsad wrzucam już do garnka, w którym zagotowała się woda. Ma już na wstępie konkretną temperaturę.

Malowałam, jak widać kolorami naprzemiennie.

Włóczka po 30 minutach lądowała w worku foliowym tylko dlatego, że po pierwsze, miała wystygnąć, a potrzebowałam garnek do obrabiania kolejnej. A po drugie, nie chciałam płukać na raty.

Poleżała trochę w occie, ale szczerze mówiąc taka, jaka wyjęłam z garnka, pozostała pomimo, że dość długo woda przy płukaniu była niebieskawa.

A teraz się suszy. Wstało słońce, to może przyspieszy ten proces, a jesienna jego moc na pewno włóczce nie zaszkodzi.

Się porobiło - cz. 20 - Obiecana 'zaległość'

2011-09-14T22:56:00.005+02:00

Przyszedł czas, teraz mogę pokazać. Niestety, zdjęcia w postaci tylko fragmentarycznej, bowiem ze względu na rozmiar, jak i brak modelki, inaczej się nie dało.
Całość to, jak wspominałam kiedyś, z Angora de Luxe (70% moher + 30% akryl) - 520 m w 100 g moteczku ( to z banderolki, w E-Dziewiarce podają, że 500 m). Wymiary szala po blokowaniu, (które mogłoby być jeszcze bardziej naciągnięte) to 55 cm na 250 cm. Wzór z założenia nie miał być kłopotliwy w blokowaniu.

Mam nadzieję, że się sprawdzi w noszeniu. :) Dzierga się dość szybko. Włóczka ma dłuższy nieco włos, dlatego od razu chwyciłam za druty nr 5.
Kolor na zdjęciu zgodny z realem.

Czas alpaki - cz. 2.

2011-09-13T19:53:00.004+02:00

Jak pisałam uprzednio, przędłam pierwotny zakup tegorocznej, wiosennej strzyży alpaczej. Tym razem już dokładnie wiem, ile gram uprzędłam, jaki jest tego metraż. Przędza jest grubsza od poprzedniej, przeznaczonej na szal, jednak nie taka, jak uprzednio planowałam. Z założenia miał pozostać singel.

Strzyży za radą hodowców, którzy przerabiają ją też ręcznie, nie piorę przed przędzeniem. Z resztą nie była jakaś specjalnie brudna, więc wyczesywanie ( psim grzebieniem) już dużo dało. W tym oczyszczaniu doskonale sprawdza się moja osobista mama. ;-) Uprzędzoną alpakę dopiero później piorę w nawilżającym szamponie ziołowym. W wodzie cudownie rozpręża włókna. Mając na względzie fakt, że pierwszą przędzę chyba lekko przekręciłam, tym razem chciałam robić dość luźno. Jednak nić się rwała. Robiłam na wyczucie. Wydaje mi się, że jest dobrze. Co mogę jeszcze powiedzieć, a to, że z pierwszą przędzą jednak trochę się męczyłam, z tymi poszło bardzo szybko. Nie ściskałam w ręku tak mocno sierści, a podczesanie mnie osobiście pomogło. Miałam jednak kłopot z wykorzystaniem krótkich kawałeczków. Pewnie to kwestia wprawy, którą być może jeszcze nabędę, ale bardzo się zdziwiłam, po zważeniu moteczków. Okazało się bowiem, że mają one 65 i 68 gram. Nie ważyłam porcji przed przędzeniem, nie mam tego zwyczaju. Przyjmuję jednak za mą wagą kuchenną, elektroniczną, ze tak właśnie jest.

I tak mam obecnie. 68 gram w 256 metrach w kolorze ciemniejszego brązu dzięki uroczej Yakanie

i 65 gram w 238 m w kolorze beżowym dzięki Janie.

(zdjęcia alpak - dzięki uprzejmości Los Alpaqueros)

Przerobiłam w sumie strzyżę z 3 różnych alpak i każda jest (była) nieco inna. Oczywiście to moje laickie, subiektywne zdanie, bo niewiele takiej przędzy widziałam . Bardzo odpowiada mi rustykalność nici, jaką udaje mi się uzyskać. Być może komuś nie odpowiadać taka wełna, ale dla mnie, to coś niesamowitego. Przecież mechanicznie wykonaną wełnę z alpaki może mieć każdy. Taką, śmiem powiedzieć rustykalną, zdecydowanie niewielu. ;-) I cieszę się, że mam taką możliwość.

Jesiennie

2011-09-12T19:09:00.001+02:00

Nie ma co się łudzić, idzie jesień.

Na szczęście u mnie zimowity jeszcze nie są zbyt pewne, czy warto wyłazić i się pokazać. Przyjechaliśmy już do blokowiska. Powoli wracamy w trybiki dnia codziennego.

A codzienność wita nas nie tak znowu wesoło. Najpierw kapiąca woda w łazience, konkretnie w wc-kompakcie (pod spłuczką nietypowo, popuściła uszczelka, na której praktycznie 'stoi' spłuczka na muszli) i przy zaworze do pralki. 2 m-ce prawie bez używania, a nawet w miarę nowe przedmioty się buntują. Myślałam, że skoro nieszczęścia chodzą parami, to ten duet już wypełnił normę. Byłam w błędzie. Dzień później zaczął buntować się mój laptop (dalej korzystam z laptopa mamy - na szczęście). Skąd rzeczy niematerialne wiedzą, że się skończył okres gwarancji ?! Mam nadzieję, że jest na tyle porządny, że to tylko błędy systemowe, nie dodatkowo sprzętowe. Jutro podrzucę go do testów i będę prosić dobre duchy o pomoc. Było jeszcze kilka innych drobniejszych spraw, ale już nie będę nudzić.

Dziś pierwszy dzień po urlopie w pracy. Zaczął się... hmmm... burzą w nocy, która tłukła się nad miastem ze 3 godziny. Poranny spacer z Filonem - tu oszczędzę szczegółów - biegunka. Zamiast jechać do pracy, mycie psa i chodnika przed blokiem. Wpadłam na parking, punkt 7.00 wchodzę do pracy i na 'dzień dobry' widzę krzywą minę dyrekcji (ot, taki osobliwy urok osobisty).

Po takim wstępie, mam nadzieję na zdecydowanie milszy tydzień. ;-)

Aaaaaa ! Bym zapomniała. Miałam przemiły, ale jakże zaskakujący telefon. W tym całym wodno-kanalizacyjnym zamieszaniu odebrałam telefon od... prządki Alicji. Prawie zaniemówiłam z wrażenia. I pewnie dało się to wyczuć w moim głosie. Tak bardzo żałuję, że moje zamieszanie nie pozwoliło nam się tym razem spotkać, ale mam nadzieję, że następny raz już będzie zupełnie inny. Dziękuję. :)

Się porobiło - cz. 19 - Skarpetkowo 2

2011-09-08T20:10:00.000+02:00

W końcu dorwałam na próbę typową skarpetkową włóczkę. Skład, to 75% wełna i 35% poliakryl. Na jedna skarpetkę (rozmiar 36) wyszło trochę ponad połowę moteczka 50 gramowego. Z ciekawości przewinęłam resztę włóczki patrząc na kolorki i starczyłoby na 2/3 drugiej, takiej samej. Robione na gładko, próbowałam wzorkiem, ale nie było efektu. Są prawie identyczne. Zasadnicza różnica na samym 'czubku', przy palcach.

Natura właściwie, to się nie spieszy.

2011-09-05T23:47:00.004+02:00

Tylko korzysta. Korzysta z tego, co akurat ma, co daje niebo, co daje ziemia, co daje otoczenie w tej konkretnej chwili. To nam się ciągle spieszy i mało postrzegamy wkoło. Rejestrujemy czasami zmiany i ze zdziwieniem zauważamy, że Ziemia znowu przyspieszyła.

A natura dobrze wie, że wrześniowe słońce grzeje konkretnie i trzeba naładować nim akumulatorki - kto jakie ma (nawet owoce i nasionka). Bo w szarolistopadowe dni, będzie tego brakowało, wiec... korzysta z tego, co dziś ma.

Winogrono dojrzewa, z dnia na dzień słodsze.

Papryka nabiera ognia. Jest równie czerwona, jak ostra.

Śmiem podejrzewać, ze to jakaś odmiana chili. Jesiennie już na rabatach kwiatowych.

A pasożyty kochane wygrzewają się jeszcze w ciepłym słońcu.

Na swój czas czeka też 300 g akrylu. Niby te same porcje 30 g, jednak moteczki różnią się nieco kolorystycznie, ale też i metrażem. Tym drugim dość konkretnie, bo 120 m - 156 m. A na oko specjalnie nie widać różnic w grubości przędzy.

I, żeby nie było, że tu wszyscy tacy słonecznie leniwi, to zeznam wstępnie, bez szczegółów (o tym będzie później), że przyjechała włóczka z E-dziewiarki i już moteczek Angory De Lux został przerobiony w ... niespodzianke, ;-) Włóczka jest dość wydajna. Nie pomyliłam się w przypuszczeniach. I chyba fajnie sprawdzi się w ... no właśnie. Póki co 'cichosza' ;-)

Czas alpaki.

2011-09-02T22:24:00.002+02:00

Powoli nadchodzi czas zajęcia się alpaką. Z pierwszego zakupu zostało mi jeszcze 2 razy po 100 g. Mama mi całkiem fajnie ją podczesała. Mam jednak dylemat, jak ją prząść. Czy mieszać, czy jakoś logiczniej, rozmyślniej potraktować. Jedno wiem na pewno, ze pozostanie singlem. Jakieś sugestie ? Kolor ecri i ciemny brąz.

Korzystając z okazji, nabyłam jeszcze tegoroczną strzyże alpak Huacaya. Toooonę, bo prawie 4 kg ! :-))) Jak dla mnie i mego wrzeciona. Tym razem w hodowli w Bujence. Dostałam strzyże w kolorze bieli, beżowo-ecri, brąz i czarną. Oczywiście to moje nazwy kolorów. Oficjalnie nazewnictwo jest bardziej profesjonalne. Poniżej dostępne w hodowli w Bujence kolory wełny. (Zdjęcie podlinkowane ze strony hodowli).

Pewnie sporo czasu zajmie mi oczyszczenie wełny, podczesanie i przędzenie. Ale, co by nie mówić, idzie jesień. ;-)

Się porobiło - cz. 18 - Jest sukienka

2011-09-01T22:48:00.001+02:00

W końcu udało się skończyć plątaninkę z zielono-białej czesanki merynosa.

Jej początki pokazywałam tutaj i tutaj. Nie wiedziałam, czy starczy tylko na tunikę, czy może wyjdzie sukienka.

No i jest, ścieg gładki, dżersej, elementy brzegowe podwójny ryż. Robiona na okrągło od dołu do góry, bez zszywania. Bardzo podoba mi się ten sposób, a druty na żyłce (pomimo tego, że mam zwyczajne, nie jakieś spasione) stały się dobrym towarzystwem. :-)

Przędzie się ...

2011-08-31T17:39:00.001+02:00

... życia nić.
Natura przędzie sama. Często sobie z tego nie zdajemy sprawy. A jaka krucha, a zarówno mocna jest nić pajęcza. Zawsze mnie fascynowała. A jej lekkość naprawdę trudno jest uchwycić 'ostro' obiektywem. Teraz, tylko czekać, gdy ranem zaczną oplatać pola i mienić się porannym światłem.

Bardzo nastrojowy utwór Zakopowera. Oni ogólnie maja, wg mnie dość dobre słowa w swych utworach. Szkoda, że cześć ludzi nie słyszy słów, tylko śpiewny refren tytułowej piosenki 'Boso'.

Tak mnie trochę wzięło na przemijanie nie tylko pod wpływem pogody, ale takich zwykłych obserwacji otoczenia. Dociera powoli do mnie, że i moje psy się starzeją. Niestety...

Roślinne nowości

2011-08-28T20:29:00.002+02:00

Kupiłam małe co nieco do ogródka.

Rozwar wielkokwiatowy - Platycodon grandiflorus - to bylina odwdzięczająca się dzwonkowatymi kwiatami. Lubi słońce, ale znosi też i półcień. Do tej pory miałam tylko niebiesko-fioletowy i biały. Teraz jest jasnoróżowy.

A do wrzosów - Calluna vulgaris - (o losie, ale ma nazwę :-) ) dołączyły dwa takie:

A tak w ogóle, to warto zanurzyć się w chmurach i pomarzyć... .

Nawłoć

2011-08-20T22:56:00.003+02:00

Nawłoć (Solidago hybrida),
to bylina ogrodowa, często rosnąca i dziko na rumowiskach. Ma wiele odmian. Do życia potrzebuje chyba głównie słońca. Jest bowiem bardzo wytrzymała na nasze warunki klimatyczne, mało wymagająca glebowo. Dużym jej minusem jest wielka ekspansywność, jednak można zapanować nad rozrostem. Ma bajecznie żółte kwiatostany, wiechowate, które są niewątpliwą ozdobą.

Nawłoć jest miododajna, stąd w słoneczne dni można w nieskończoność obserwować pracowicie uwijające się owady. Głównie pszczoły, osy, itp, muchy, ale stosunkowo rzadko... bąki.

A jeśli chodzi o owady, to został rozpoznany 'Obcy' ze zdjęcia. Jest to wylinka jakiegoś przedstawiciela z rodzaju Aeshna (żagnica) - dzięki Krystal. ;-)

Być może to ten osobnik.

Się porobiło - cz. 17 - Akrylowy zwiastun

2011-08-17T15:03:00.003+02:00

Ano muuuusiałam. Musiałam na chwilę odłożyć inne sprawy i uprząść kawałek tego akrylu. Była myśl, by grubsze pasmo spleść z nicią, ale ten pomysł odłożyłam do dalszej realizacji, gdy już na spokojnie zgromadzę potrzebne czesanki i nici. Teraz mam wolne, więc ... nie będę czekać na przesyłki i ... puszczam wodze wyobraźni. ;-)

Ukręciłam 2 razy po 30 gram czesanki. Na wrzecionie widać całą porcje z pasma na górnym zdjęciu. Nić grubsza niż poprzednie, ale nie jakiś wielki grubas.

Przędzie się piorunem, jak to z pasma czesanki. Staram się nie odwracać podzielonych pasm (ustalam sobie, gdzie góra pasma z danej porcji).

I co najważniejsze, włóczka nie trzeszczy. Obawiałam się bardzo akrylu, ale nie ma to nic wspólnego z dawnym, trzeszczącym włóknem.

Z 60 gram wyszło mi 156 m w 2 ply. Kolor rzeczywisty widoczny jest w dwóch lewych zdjęciach. Prawe, jak opisałam, to słoneczne odcienie. ;-)

Się porobiło - cz. 16 - Merynos zielono-biały

2011-08-16T21:10:00.001+02:00

W sumie z 400 g merynosa wyszło mi prawie 1000 m 2 ply. Jak pisałam tutaj, używałam czesanki w kolorze zieleni trawiastej, jasnej zieleni i bieli. Skręcałam 2 długości zieleni trawiastej, 1 zieleni jasnej i 1 długość bieli. Całość mam w 4 moteczkach.

Przewinęłam już dwa moteczki w kłębuszki i zaczęłam dziergać na drutach nr 5 z żyłką, czyli znowu na okrągło będzie :-). Najpierw (dla stabilizacji dolnego brzegu robótki, by się nie podwijała), podwójny ryż, ale tym razem podwójny w szerz i w zwyż, a później już dzersej.

I to na razie na tyle.

Się porobiło - cz. 15 - włóczka z przeszłości

2011-08-15T22:10:00.002+02:00

Skończyłam banalny sweter, z włóczki darowanej przez koleżankę (rodzinne pozostałości). Z banderolki niewiele wiem, poza tym, że duńska. '100% uld'. Czyli wełna (uwielbiam tłumacze online), ale czyja ? Z jakiego zwierza ? A wcale nie wygląda na wełnę, taka fajna miła, coś jak poliakryl. Pewnie będzie ciepłym sweterkiem.

Sweterek robiony na okrągło, od dołu, bez wiązań i szyć. Dół i rękawy, króciutki podwójny ściągasz, całość gładki dżersej, góra, ryż podwójny (ale w górę). Od tyle. Mama zadowolona. Pewnie przydałoby się coś do przypięcia, jakieś filcowe 'coś' ;-) Już bąknęłam niechcący i już che. A jakże !

Aaaa, nie wiem ile włóczki wyszło. Jestem poza domem, nie mam wagi, na banderolce też nie ma informacji o metrażu.

Tu zbliżenia na ścieg.

Zaczęłam też dziergać z tego zielono-białego merynosa, no i nie byłabym sobą, gdybym nie ruszyła tej akrylowej czesanki, ale o tym może już jutro. ;-)

Na przekór.

2011-08-13T15:25:00.001+02:00

... wisielczej pogodzie i takiemu samemu nastrojowi. Kilka fot zrobionych w chwilach słońca.

Niecierpki w tym roku mają używanie. Ciepło i wilgotno, mało słońca - w to im graj. Czytałam gdzieś przelotnie, że można je sadzonkować Aż kusi spróbować.

Mama nabyła przypadkowo jeżówkę biała. Tak się cieszę. Wysiałam w tym roku jeżówkę purpurową (tak naprawdę, to ona jasno fioletowo-różowa jest) i nawet dobrze wzeszła. Zobaczymy, co będzie po zimie.

I chyba powinnam oficjalnie ogłosić, że ... wiosna idzie Panie sierżancie ! :-)

A kto siedzi na osoce alesowej ? Kto wie ? :-)

Odczarowuję pogodę - trochę ognia

2011-08-10T13:43:00.001+02:00

Pogoda się pogorszyła, wieje i świszcze okropnie, jakoś tak jesiennie, a przecież jeszcze lato !

Trochę więc ognia, na ocieplenie. ;-)

Lubię patrzeć w ogień. Jest niesamowity, a płomyki są takie wesołe, tak fajnie skaczą po polanach drzewa, że nie sposób obojętnie dojść. Teraz spalam dąb. Nie pryska wcale, co najwyżej strzeli po kilka, kilkanaście iskierek. Tutaj udało się 'złapać' w kadr takie sytuacje. :)

Dorzucam trochę do ognia. Cieplej Wam już ? ;-)

Siadam więc sobie z wrzecionem i dalej przędę 4 porcję zielono-białego merynosa. Jeszcze niecałe 100 g musi dołączyć do 762 m 2 ply.

Urodzinowy akryl

2011-08-08T22:10:00.001+02:00

Przyjechała od Izy z Kidowa. W małych porcjach, ale to nie przeszkadza, bajecznie barwiona na kolory ziemi. Jest mięciutka w dotyku, chłodnawa. - Ona, czesanka akrylowa.

Ma fajny włos. Chociaż może to nie włos, bo przecież to nie jest naturalna czesanka. :)

Bladego pojęcia nie mam, jak się za nią zabrać. Jakie pasma, by kolory były wyraźne, nie za cienkie. Itp...
Czesanka jest oczywiście prezentem urodzinowym. :)

Od p. Izy dostałam jeszcze ognisty gratis, tzn próbkę akrylowej czesanki w bardziej ognistych barwach, nabyłam tez niewielką ilość niebarwionego merynosa, by w końcu mieć jakiś wyznacznik posiadanej czesanki. W sumie, nie jest tek źle z tym, co wcześniej kupowałam pod kątem filcowania. Te moje hiszpanki wcale nie wypadają jakoś specjalnie gorzej, przynajmniej w formie czesanki nie ma wielkich różnic.

W promieniach słońca

2011-08-07T23:12:00.001+02:00

Tak mało słońca ostatnio, że nawet zdjęć robić się nie chce. Na szczęście rośliny trzymają się dzielnie. :)

Róża rabatowa i zawilec japoński.

Pomidory - licho wie jaka odmiana, ale małe, niekoktajlowe, nieco podłużne, zwyczajowo z donicy. Nie wiem, czy ten kwiat zamieni się jeszcze w dorodny owoc. Ważne, że ma chęć. :)

Dojrzewa papryczka. Póki co, zielone strączki są pieeeekielnie ostre. Sadzonka z własnej hodowli Ani. :)

A tutaj aktualny stan dojrzewania nielicznych jeżyn i winogron.

Połamaniec.

2011-08-06T22:18:00.001+02:00

To, że Filon robi z łapami różne dziwne sprawy się przyzwyczaiłam. Leżąc, czy siadając układa je w dość osobliwy sposób. Hiobe, mama, też tak robiła, więc pewnie te cecha 'idzie w genach'. Śmiesznie to wygląda, bo niektóre osoby są przyzwyczajone, do bardziej klasycznych psich pozycji. To taka jedna z wielu.

Jak na swą rozmiarówkę, to dość niebywała gibkość. :-)

Testowo.

2011-08-06T11:13:00.000+02:00

To tylko wpis testowy celem zobaczenia, czy aktualizuje się u obserwatorów. Problem jest od kilku dni. Nie tylko u mnie. :(

Się porobiło - cz. 14 - Słoneczne dzierganie

2011-08-02T22:02:00.001+02:00

No i powstało. Naprawdę słoneczne i energetyczne, bo i słońce po tylu dniach wychyliło się zza chmur i niebo przestało wylewać strugi deszczu. Wczoraj skończyłam, jednak zdjęcia nie było jak zrobić.
Jest sweterko-bluzeczką. Takie jakieś niemrawe było, pomimo kolorków, więc dostało u dołu sznureczek-dzyndzelek.

Aaa..., to reglan robiony od dołu na okrągłych drutach, czyli wszystko bez zszywania. :)

Się porobiło - cz. 13 - MiszMasz

2011-07-31T23:27:00.004+02:00

... czyli co słychać w temacie ręcznej działalności.

Na początek skończony szal z alpaki.

Jak pisałam wcześniej, szal dość wąski, ale długi. Wełna, to ręcznie przędzona na wrzecionie ze strzyży, nie czesanki rustical alpaka Huacaya. Niestety, łatwiej mi się przędło, dziergało niż blokowało szal i robiło zdjęcia.

Robocze, wakacyjne warunki nie pozwoliły na dobre zblokowanie (trzymałam na szpilkach za krótko chyba), bo jednak jest elastyczny i sprężysty i tak jakby nie trzymał do końca 'szerokości'. Chyba, że to normalne w alpace, nie wiem, nie znam się. Mam ja po raz pierwszy. W sumie mi absolutnie nie przeszkadza, ale widząc inne szale, chusty na zdjęciach mam wrażenie, że tamte trzymają 'napięcie'. ;-)

Oczywiście przędę. Dalej tę czesankę z merynosa, zielono-białą. Obecnie przędza wysycha. Mam w tej chwili 535 m 2ply z 200 gram łącznie wełny w proporcjach 2:1:1 - ciemna zieleń, jasna zieleń, biel. Szczerze mówiąc liczyłam, że ostatecznie po skręceniu singli więcej będzie odcinków jednokolorowych niż mieszanych. Jest inaczej. Jestem więc na półmetku tego przedsięwzięcia. A później coś wydziergam.

Wczoraj była tak paskudna, deszczowa pogoda, że chwyciłam za taka właśnie włóczkę i grubaśne druty (nr 9) i kombinuję, co z tego zrobić. Kupiona była z innym przeznaczeniem, zmiana planów i właściwie nie wiem, czy ilość nie zweryfikuje pomysłu. Się okaże. ;-)

8 urodziny

2011-07-26T10:48:00.006+02:00

Dzień był upalny, nie, jak dzisiaj. Kiedy upłynęło 8 lat ? Nie mam pojęcia.

Oby kolejne były równie kolorowe i było ich maksymalnie dużo. ;-)

Dobrego życia mój Czworołapie. ;-)

Był kruszynką niespełna kilogramową, jak się urodził, a dziś... nieco ponad 100 kg.

Się porobiło - cz. 12 - Szal z alpaki

2011-07-24T18:35:00.001+02:00

Do tego szala podchodziłam z pokorą. Ograniczona ilość wełny (tutaj szczegóły) to dość męczący ogranicznik w pracy, ale cóż i tak bywa. Chciałam koniecznie pajęczynkowy szal, coś jak tzw estońskie szale. Niestety, typowo estońskie, to nie mój styl, stąd zmiany.

Najpierw nie mogłam zdecydować się na wzór. Właściwie bardziej prawdziwym będzie napisanie, że tradycyjnie, jak coś szukam pod katem konkretnego wyrobu, to jak diabeł ogonem... nic nie wpada w ręce, a wręcz przeciwnie, gdy szukam ażurów drutowych, wpadają w ręce szydełkowe i to najczęściej jeszcze strukturalne.

Z pomocą przyszła mi Krysia, za co wielkie dzięki, dzieląc się swym zbiorkiem drutowych ażurków. I w zasadzie wzór wybrałam dość szybko, trochę dłużej trwało dopasowywanie brzegowej bordiury, bo albo była za mało ażurowa, albo z kolei zbyt 'wytworna', a mój szal przecież miał być w miarę prosty, bo jednak o rustykalności w przypadku takim chyba nie może być mowy.

Przy okazji doszukałam się informacji, jak to z rozpracowaniem szala, czy chusty jest i jak uporać się z brzegami. Dość fajnie opisano to na Włóczkomanii.

Szal szeroki nie jest, bo ma być naprawdę tylko szalem, a nie chustą, stad jedynie 62 oczka wzoru. Właściwie 54, bo reszta tworzy ramkę brzegową.

Bez naciągania, na roboczo wygląda to tak:

Tutaj widok z góry i próba pokazania wzoru.

Tu z kolei widać nieco wysokość ażuru.

A to zdjęcie, to roboczy widok szala.

Bardzo fajnie się mi to dłubie, chociaż wzorek niezbyt sympatyczny początkowo, a fakt, że całość na drutach (robię na '5') sprężynuje, to trudno się orientować w jakim etapie wzoru się utknęło. Sama wełna bardzo miła w dotyku i chyba mogę mówić o jej wydajności. Szal kilometrowy na pewno nie będzie, ale zbyt długi zatraciłby swe walory.

Teraz tylko doszyć końcową bordiurę i ... blokować, co niestety trochę mnie przeraża. Ale póki co jestem wakacyjnie poza domem i nie mam potrzebnej tony szpileczek. ;-)

Lipcowy dzień

2011-07-19T23:21:00.000+02:00

Dziś trochę przyrody. Chyba nie trzeba wiele pisać. :-)

Winogrono wygrzewa się w słońcu.

Się porobiło - cz. 11 - Tour de Fleece weekendowo

2011-07-17T22:07:00.003+02:00

Tym razem na wrzeciono poleciały merynos i ... chyba merynos. Tzn czesanka nabyta cała jako merynos, jednak mam wątpliwość, co do jednej porcji. I tak, przędzie się biały merynos, jasnozielony merynos i zielony... 'chyba-nie-merynos.' Proporcje są następujące: 2 długości zielone - 1 długość jasnozielona - 1 długość biała. Oczywiście porcje nie są mierzone, dzielone ręcznie, docelowo chyba połączone w 2 ply.

Dziś już na wrzecionie więcej przędzy.

Czym może być zielona czesanka ? W dotyku miękka, porównywalna z merynosem, ale ma pojedyncze włókna dłuższe, trochę sztywniejsze. Skręca się fajnie. Nie słyszę, ale mam wrażenie, że trochę trzeszczy. Pojedyncze włókna połyskują. Jakaś mieszanka ?

Się porobiło - cz. 10 - Skarpetkowo

2011-07-14T22:28:00.000+02:00

Banalne skarpetki.

Nabyłam fajną włóczkę, granatowo-szaro-niebieska. Od początku z przeznaczeniem skarpetkowym. Male warkoczyki dodają skarpetkom grubości. Są fajnie miekkie. Robione na grubszych drutach.

Skarpetki robione klasycznie, od ściągacza do palców, pięta tradycyjnie.

Powędrowały na prezent.

A to rozpoczęte kolejne.

Ta sama ilość oczek (po 12 na każdy drut), też warkocz, ale inaczej 'zaplatany' i druty cieńsze niż poprzednio.

Te będą moje. :-)

W zamierzeniach kolejne. Chciałabym nabyć taką włóczkę, która niejako sama jest 'zaprogramowana' na barwny wzór.

Się porobiło - cz. 9 - Alpaka

2011-07-11T18:13:00.002+02:00

A to mój urobek.

Oczywiście nie potrafię zwinąć pięknego warkocza. Próbowałam po staremu, nie czytając rady Justyny. Coś się niby skręcało, coś niby wywijało już, prawie już... ale ostateczny efekt, poplątaniec.

Tak wyglądała przędza po stabilizacji.

A tak już zwinięta w moteczek.
Naprawdę, bladego pojęcia nie mam, czy jest przekręcona, czy tylko mi się wydaje.

Wszelkie uwagi i sugestie mile widziane. :-)
Jestem i tak dumna z tego kłębuszka. :)

Liliowo, liliowato, lipcowo.

2011-07-10T11:00:00.002+02:00

Niedzielny, sloneczny poranek, lekki wietrzyk, nie ma ukropu, przyjemnie. Kwiaty się wyciągają do słońca.

Lubię lilie, w szczególności trąbkowe, a ich akurat mam niewiele. Jakoś teraz jeszcze nie kwitną, a może nie przetrwały zimy. Się okaże, bo niektóre są dużo późniejsze.

I liliowce. To chyba kwiaty jednej doby, niestety. :-(

A skoro o liliach, to niech nie można i o tej zapomnieć. ;-)

Się porobiło - cz. 8 - Tour de Fleece weekendowo

2011-07-09T22:47:00.002+02:00

Jak weekend, to weekend. Wrzeciono pojechało za miasto. ;-)

Prawdę powiedziawszy, chciałam uprząść cała tę najciemniejszą 100 gramową porcję alpaki z Marici tutaj, by wyprać, by spokojnie mogła na powietrzu sobie schnąć. Owszem, udało się, jednak przyznaję bez bicia, że nie tak szybko to poszło. Dziś kilka godzin, z mała przerwą na jedzenie i spacer z psami. Co mnie zdziwiło, że właśnie po tej przerwie (wcale nie długiej) powrót do przędzenia był dość bolesny dla rąk. Udało się pokonać kciuki i palce wskazujące, dostosowały się do pracy, jednak początkowo były jakieś takie... jakby nie moje. :-) I chyba mam je przesilone. Nie miałam pojęcia, że tak mocno one pracują. Nie wiem, jak będzie jutro. Póki co, przy sobie alpaki już nie mam. Wieczorem wracam do domu, a tam wiadomo... ;-)

Wracając do tej porcyjki. Nie wiem dokładnie ile gram ostatecznie przerobiłam, bo część króciutkiej strzyży nie mogłam przerobić, więc darowałam sobie. Przewinęłam nić w lagi i o ile się nie machnęłam, to wyszło mi (z przeliczenia zwojów) 425 m. Jest dość cienka, nie spodziewałam się, że po wypraniu zachowa tak ładnie ową 'chudość' skrętu. To fajnie, bo mi zależy właśnie na cienkiej nici. I zostanie singlem. Nie wiem, czy jej nie przekręciłam nadto. Merynos w takim układzie bardziej mi się stabilizował. Tutaj, na tą chwile trochę mam wątpliwości. Po praniu, odciśnięciu w ręczniku, odzyskiwała już włos. Takie kudełki sterczące. :-)

A skoro wrzeciono na wyjeździe, to nie wypadało, by nie odpoczęło na leżaku chociaż trochę. ;-) na łonie natury. :-)

Wieczorne odwiedziny.

2011-07-08T23:10:00.002+02:00

Jestem na działce. Wilgotno i duszno przez cały dzień. Po godzinie 22.00 jeszcze na termometrze 20 st C. Wyszłam trochę na zewnątrz, idę do furtki, a tu... kolczasty gość. W pierwszej chwili oboje się chyba wystraszyliśmy, bo totalne zaskoczenie. Stanęłam przed nim jakiś może metr i ... jeju, a aparat w altanie !

Kręcę się koło niego, stoi. Pośpiesznie ruszyłam po sprzęt, wychodzę, patrze... nie ma. No tak, jaki jeżyk chciałby czekać na sesje... Odwracam się, a on przedreptał pół działki i jest prawie przy altanie. To do dzieła ! :-)

Zdjęcia na automacie, bo naprawdę nie był to czas na ręczne ustawienia i pozowanie. Jeżyk dość szybko drepcze, co trochę kłóciło się autofokusem i lampą, ale co tam. To kilka zdjęć z wieczornej wizyty. Nie chciałam go straszyć zbyt długo lampą, bo był zdenerwowany i wołał 'tuk, tuk,tuk, tuk....'. :-)

Dziś było trochę słońca, w godzinach popołudniowych lało, siąpiło na zmianę. Dzień kończył się na różowo.

Się porobiło - cz. 7 - Tour de Fleece i filc.

2011-07-06T21:54:00.007+02:00

Wystartował wyścig kolarski, wystartowało też Tour de Fleece. Pewnie dojadę gdzieś na końcu peletonu, bo wrzeciono ma swe prawa i ograniczenia, (moje umiejętności też oscylują w fazie początkowych), ale co tam. Ważne przecież, by kręcić. Dosłownie. ;-)

A ja kręcę/przędę alpakę.

Jak się wcześniej chwaliłam, mam możliwość doświadczeń nie tylko z samą alpaką, ale z alpaką 'żywą', nie przetworzoną, po prostu ściętą z przeuroczej Marici (patrz posty niżej). Lojalnie uprzedzano mnie, że może nie być łatwo, bo czesanka, czyli wstęga przeczesana, wyczesana, to co innego w przędzeniu, ale co mi tam. Muszę przecież spróbować. :-) Faktycznie, bardzo łatwo nie jest. Ale też bez przesady. Kilka pierwszych minut i już wskoczyłam w rytm. Mam z tego zadowolenie. A to najważniejsze. Przypuszczam, że nitka nie będzie taka cienka, jakbym chciała, ale rwać włosów z głowy nie zamierzam. To moja pierwsza nie tylko alpaka, co i pierwsze prawdziwe runo, strzyża. Początkowo próbowałam 'poszarpać' w palcach, ale to się nie sprawdziło z przypadku krótszej sierści. . Pewnie bardziej wprawione osoby z tym sobie doskonale radzą. Mnie łatwiej jest pracować chociaż z trochę przeczesanym runem. W ruch więc poszedł psi grzebień. Sprawdza się dość dobrze pomimo, że nie jest to szczotka w typie grępli, a grzebień z szeroko rozstawionymi, krótkimi 'zębami'. Skręcam alpakę konkretnie, mocno. Czytałam wypowiedz, że alpaka jest najładniejsza przędzona w miarę luźno. Nie wiem, nie znam się, ale moje skromniutkie doświadczenie podpowiada, że opinia ta musi być wydana na podstawie czesanej maszynowo alpaki, nabytej 'z metra', ale nie ze strzyży. I pewnie też nie wrzeciona dotyczy ta uwaga, bo słabo skręcona nić pod ciężarem wrzeciona pana na 'K' się rwie. A tak na marginesie - może powinnam rozglądnąć się za lżejszym wrzecionem ? ;-)

Tak wczoraj wieczorem wyglądała moja praca. Zdjęcia nieszczególne jakościowo, bo robione wieczorową porą.

Przede mną jeszcze kolejne 200 g w jaśniejszych odcieniach alpaki, ale to póóóóóóózniej. ;-)

Wcześniej oczywiście też zajmowałam się czesanką, ale w nieco inny sposób. Efektem owych działań jest filcowe etui dla Moniki. Niech dobrze służy i bezpiecznie 'trzyma' telefon.

Się porobiło - cz. 6 - baby kokon

2011-07-05T08:56:00.001+02:00

Jak wiecie, kilka dni wysłałam do małego Szymona urodzinową paczuszkę a w niej, m.in. baby kokon podpatrzony na Ravelry. Wygląda na to, że Małemu może nie tyle sam kokonik, co pobyt w nim się podoba. A to dowód dostarczony przez mamę A.S.

Mam nadzieję, że przyda się i reszta dzierganek, ale do nich Szymon musi podrosnąć. :-)

Dzień Psa

2011-07-01T22:42:00.000+02:00

Boże pomóż mi być takim człowiekiem, za jakiego uważa mnie mój pies.

Janusz Leon Wiśniewski

Alpaki

2011-06-30T09:46:00.002+02:00

Przysłowie mówi - po nitce, do kłębka, a ja idąc w przeciwnym kierunku, od nitki do producenta, odkryłam alpaki. Wcześniej nie miałam pojęcia, że istnieją. Owszem, słyszałam coś o wełnie alpaczej, ale to było tak dalekie i nieuchwytne, nieosiągalne, że ... jakbym kompletnie odkrywała coś nowego.
No wstyd. ;-)
Oczywiście znam nadal tylko ze zdjęć w necie. Ale cieszy fakt, że są w Polsce i zyskują na popularności. Alpacze runo można kupić w sumie bez problemu, ale chciałam od 'producenta', z hodowli, żeby mieć pewność, co dostaję. To takie moje skrzywienie po zakupach innych czesanek 'no name', ale w dużej mierze parcie do tego, co naturalne. Szukając 'źródła' na próbkę runa, co wcale nie jest takie proste nawet w dobie internetu, postanowiłam napisać do Los alpaqueros. Dlaczego akurat tam ? Moje zainteresowania wiążą się dość ściśle (amatorsko) z tym, co oni robią zawodowo. ;-) A sympatyczne pogaduszki utwierdziły mnie w słuszności decyzji.
Nie będę wychwalać ani aplak, ani ich runa, bo mam o tym mimo wszystko, jeszcze małe pojęcie. Mogę tylko powiedzieć, że nie spodziewałam się aż tak delikatnego w dotyku puchu, który na dodatek jest w tej chwili tylko (albo aż !) ściętą sierścią. A co to będzie wyrobie !?! Wiedząc, że dostanę nieobrobione nijak runo, spodziewałam się - to ze względu na owce - zupełnie czegoś innego. A tu aksamitny puch ! Wgapiałam się w TO w osłupieniu. W osłupieniu proporcjonalnym do myśli, której maszerowały po głowie. A mianowicie, że TO ze 'znajomych' zwierząt. Nie jakiś tam zwierząt. Kto ma naprawdę bliski związek ze zwierzakami, ten rozumie, o czym piszę. ;-) Sama nie potrafię tego ubrać w słowa.
A w nawiązaniu do rosyjskiej (a może radzieckiej) bajki z dzieciństwa o tym, 'Jak jeżyk zmieniał futerko', zobaczcie kto ze mną podzielił się swoim futerkiem ;-)

Zdjęcia są własnością Los alpaqueros

Jana

Yakana

Marica

I widząc te trzy portreciki dziwicie się memu uwielbieniu ? ;-)

Uroda aplak powala. I tyle.

A ci, którzy mnie znają osobiście wiedzą, że gdyby tylko można byłoby taka alpakę trzymać w domu, na pewno bym miała! Mnie pozostaje tylko wierzyć, że kiedyś bedzie mi dane spojrzeć w te piękne oczyska, a póki co, cieszę się 'żywym' runem. Wkrótce chwycę za wrzeciono i pokręcę się z Janą, Yakaną i Maricą. :)